Witam!
Jednym z punktów, które chciałem koniecznie odhaczyć w okresie pomiędzy sesją egzaminacyjną na studiach a Lekarskim Egzaminem Końcowym była pierwsza wędrówka po Beskidzie Wyspowym w 2025 roku. W myśl tytułu ostatniego wpisu, by złapać "jeden głębszy oddech". Początek lutego upłynął pod znakiem łaskawej, przedwiosennej pogody, więc bez większych obaw mogłem sobie coś poplanować. Czasem ów plany klarują się błyskawicznie, innym razem zaś po głowie fruwa tyle pomysłów, że ciężko je okiełznać i podjąć ostateczną decyzję. Wybór dzisiejszej bohaterki na całe szczęście przebiegł zgodnie z tym pierwszym scenariuszem...
Kto tutaj zagląda, ten o Kostrzy słyszał na pewno. Zdjęcia tego "beskidzkiego wielorybka" rozświetlały niejeden przeszły wpis na moim blogu, bo fotogeniczności tym obłędnym kształtom odmówić nie można!
 |
| Ten krajobraz na pewno znacie z tego bloga. A tą górującą, ciemnozieloną kopułką jest właśnie Kostrza! |
Po powyższych zdjęciach chyba nie muszę już tłumaczyć dlaczego Kostrza nazywana jest pieszczotliwie "wielorybkiem". Z oddali już się jej naoglądałem, nadszedł więc czas na bezpośrednie starcie i wdrapanie się na 725. metr nad poziomem morza. Zapraszam!
 |
Kostrzę można zdobyć od zachodu z okolic Jodłownika oraz od południowego wschodu z Tymbarku lub Rupniowa. Busy z Krakowa w tamte okolice jeżdżą dosyć często, więc brak samochodu nie powinien być wielką przeszkodą. Mając jednak porządniejsze auto Kostrzę warto zdobywać z miejscowości... o tej samej nazwie. Na krańcu wsi, nieopodal właściwego szlaku, znajduje się spory leśny parking.
Współrzędne postoju: 49.770293, 20.278488 |
 |
| Z parkingu kierujemy się ścieżką w kierunku południowym (iść, ciągle iść... w stronę słońca!) i szukamy charakterystycznego rozwidlenia z dużą tablicą informacyjną. To tam swój bieg zaczyna właściwy szlak na szczyt Kostrzy. |
 |
| Na rozwidleniu odbijamy w lewo. Tym razem na beskidzką wyspę wyprowadzi nas szlak zielony... |
 |
| ...oraz szlak "zielonego wieloryba"! Jak lepiej można uświetnić ten wyjątkowo charakterystyczny kształt góry? No ja nie mam pomysłu! |
 |
| Ścieżka od samego początku pnie się konsekwentnie w górę. Trudno się jednak dziwić, gdy na dość krótkim dystansie trzeba pokonać niemal 300 metrów przewyższenia! Prawdziwa wspinaczka jednak jeszcze przed nami... |
 |
| Wędrówkę po jesienno-zimowo-przedwiosennej Kostrzy umila wyborna pogoda i kilka stopni na plusie. |
 |
| Północne, strome zbocza porasta ogromna buczyna karpacka, której walory chroni rezerwat przyrody "Kostrza". Jedną z osobliwości na szlaku jest niewątpliwie pień "Pana Buka" o obwodzie prawie 6 metrów! Samo drzewo, poturbowane losami burzliwej historii XX wieku, nie przetrwało do obecnych czasów, ale jego okazały kikut oddziałuje na turystyczną wyobraźnię! |
 |
| Minięcie "Pana Buka" oznacza początek prawdziwej mordęgi. Zdjęcia oczywiście nie oddają w pełni powagi sytuacji, ale w niektórych momentach nachylenie śmiało przekraczało wartości 40%. A to, jak na Beskid Wyspowy oraz moje górskie doświadczenie, już nie są przelewki. |
 |
| Naprawdę nie pamiętam takiej stromizny w mojej koronie! Latem, przy wysokich temperaturach, to można by tam było płuca wypluć! |
 |
| Podejście dało mocno popalić, ale w nagrodę dostajemy dużą dawkę słońca, jeszcze piękniejszą buczynę... |
 |
| ...pierwsze widoki na inne beskidzkie wyspy... |
 |
| ...kruchutkie, ale jakże urokliwe resztki "judaszowych srebrników", czyli owoców miesięcznicy trwałej... |
 |
| ...oraz inne nietuzinkowe gwiazdy tamtejszej sceny przyrodniczej. I jak tu nie kochać tych wszystkich beskidzkich wędrówek? |
 |
| Jak na prawdziwego wieloryba przystało, przejście grzbietu nie sprawiło żadnych większych problemów ani niedogodności. W nieckach od północnej strony zalegało nieco więcej śniegu, więc na upartego mógłbym stwierdzić, że zaliczyłem drugie zimowe wejście w Beskidzie Wyspowym! |
 |
| Po dłuższej chwili oczom ukazuje się rozleglejsza równinka z tablicami, miejscem na ognisko oraz niewielką, drewnianą wiatą. A to znak... |
 |
| ...że Kostrza została zdobyta! Dwudziesta siódma bohaterka mojej przygody tonęła w ciepłym świetle lutowego słonka. |
 |
| Przerzedzona buczyna na szczycie Kostrzy oferuje zaskakująco ciekawe i ładne krajobrazy Beskidu Wyspowego. |
 |
| Takie prezenty od gór cieszą najbardziej! |
 |
| Dłuższa chwila odpoczynku zwieńczona gorącą herbatą z termosu dała mocnego kopa na drogę powrotną. Zejście zielonym szlakiem do Rupniowa okazało się być godnym przeciwnikiem. |
 |
| To zdjęcie w miarę oddaje jaką stromizną trzeba było schodzić. W takich momentach zazwyczaj bardziej ufam ściółce leśnej niż kamienistemu szlakowi. |
 |
| Po zejściu do Rupniowa, na skrzyżowaniu przy pierwszym wypłaszczeniu, skręcamy w prawo, a tym samym opuszczamy szlak. Zielone znaki prowadzą dalej pod Zęzów i do Tymbarku, my zaś musimy wrócić się na parking do Kostrzy. |
 |
| Końcowy fragment wędrówki to spokojne przejście ścieżkami biegnącymi u podnóży Kostrzy. Po dłuższej chwili wchodzimy na szlak św. Jakuba, który pozwoli nam domknąć tę beskidzką pętelkę. |
 |
| Podnóża Kostrzy wieńczą mieszane bukowo-świerkowe lasy oraz kilka malowniczych jeziorek. Ta delikatnie zmrożona tafla wygląda jak z najbogatszych baśniowych ilustracji... |
 |
| Widok tablicy informacyjnej oznacza koniec wędrówki. Na sam koniec warto wspomnieć o jakże bogatej i unikatowej florze kostrzańskich zboczy. W okresie wiosenno-letnim napotkać tam można chociażby kwitnące lilie złotogłów, czy dywany rzadkich paproci, języczników zwyczajnych. |
Ach... stęskniłem się za tym Beskidem Wyspowym! Mam nadzieję, że mimo nawału pracy przed końcem studiów znajdę jakieś wolne chwilki na kolejne owocne wyprawy... W końcu w tym roku chciałbym już zdobyć beskidzkiego rysia!
A jeśli ktoś chciałby zaglądnąć do moich innych wędrówek po Beskidzie Wyspowym, to poniżej zostawiam linki:
Pozdrawiam serdecznie i do napisania! :)
.png)
Gratuluję Max zdobycia kolejnej góry, wszak człowiek nie tylko się uczy, czasem trzeba do tego złapać dystans. Jak zawsze cudne zdjęcia i fajny opis, jak bym tam była !!!. Mam nadzieję że uda Ci się zaliczyć i LEK i cały Beskid Wyspowy w tym roku. Powodzenia!!!
OdpowiedzUsuńPozdrawiam
Jeszcze tylko 13 wierzchołków... powinno się udać!
UsuńWidokowo lubię Beskidy, ale o wiele bardziej mi pasowały wędrówki po Tatrach, bo z każdym krokiem zdobywało się........wysokość. Zawsze najbardziej mnie "dołowało" dojście z Zakopanego na Halę Gąsienicową, to człapanie lasem w górę - idziesz i idziesz i końca nie widać. A to co nazwałeś "stromizmą" to w Tatrach "normalka" - niemal płaski teren - takie dojścia są w wielu Dolinach Tatrzańskich, które są "terenem spacerowym".
OdpowiedzUsuńPozdrawiam-
anabell
Każdy ma swój punkt widzenia na chodzenie po górach. Ja po Tatrach nie chodzę, bo wiem że z moim lękiem wysokości (zwłaszcza na takich otwartych przestrzeniach) nie czerpałbym z takich wędrówek żadnej przyjemności. Ja jestem raczej takim "niedzielnym" górołazem, więc dla mnie takie stromizny nie są byle czym. Beskid Wyspowy pozwala mi przełamywać swoje słabości i jednocześnie daje mi multum radości... i to mi w zupełności wystarcza.
UsuńPozdrawiam! :)
Jeśli masz lęk wysokości to faktycznie Tatry nie są dla Ciebie. Ale napiszę Ci coś śmiesznego - łaziłam po tych Tatrach, stawałam nad przepaścią tak z 5 cm od skraju podłoża - zero lęku, mogę wchodzić, schodzić - wszystko bez wrażenia. Któregoś lata gdy wróciliśmy z gór okazało się, że musimy wyjść na dach 3 piętrowego budynku, bo coś się popsuło przy antenie telewizyjnej i trzeba na nowo coś tam przymocować. Wyszliśmy na ten dach i.......nagle dostałam napadu lęku, co mnie głównie zdziwiło, bo to nie była moja pierwsza wizyta na dachu. Nie namyślając się wiele klapnęłam na dach na czworaka i tak się doczłapałam do tej anteny. Gdy skończyliśmy to też na "czterech łapach" wracałam do wyjścia na strych. A potem nadal w górach nie miałam żadnych sensacji. Ja to sporo chodziłam kiedyś po Beskidzie Śląskim, bo całe wakacje byłam w Szczyrku. Coś wszak trzeba było robić. Pozdrawiam!
UsuńDziękuję za ten wirtualny spacer ale ja bym już nie doszła, widoki przesliczne ,nieba błękit, super fotograf jesteś.No i popatrz ,zostało tylko 13 ,a może mniej ? Powodzenia .
OdpowiedzUsuńWspaniale Maksiu, to już naprawdę przedwiośnie. Pozdrawiam najmilej BasiaW
OdpowiedzUsuńWspaniała, jak zawsze fotorelacja :) Gratuluję kolejnego szczytu i pozdrawiam serdecznie :)
OdpowiedzUsuńWitaj środkiem lutego niestrudzony Beskidziaku
OdpowiedzUsuńTo dobrze, że książki, "kajety", maseczki... poszły w kąt i wyruszyłeś na kolejną wędrówkę
"Wielorybek" zachwyca widokami. Zazdroszczę jednak tej bukowiny, czy też jak piszesz buczyny. Przytuliłabym się do tego mojego ulubionego drzewa, odetchnęła i zabrał trochę siły, energii...
Pozdrawiam mgnieniem Pani Zimy
Jakie cudne zdjęcia:) rewelacja:)
OdpowiedzUsuńMaksiu!
OdpowiedzUsuńGratuluję zdobycia kolejnego szczytu! Kolejny raz oglądam Twój post i zdjęcia. Od tych cudownych krajobrazów nie można oderwać wzroku. Zauroczył mnie bukowy las. Według mnie lasy bukowe, a zwłaszcza monumentalne bukowe starodrzewy, to chyba najpiękniejsze z lasów polskich.
Serdecznie pozdrawiam:)
Sam musisz przyznać, że warto było się męczyć dla takich widoków!
OdpowiedzUsuńCudne oznaczenie "zielonego wielorybka" :) Ujęło mnie zdjęcie zmrożonego jeziorka - faktycznie baśniowe :)
Świetna fotorelacja z pięknymi zdjęciami i ciekawostkami :) Ktoś miał fajny pomysł na oznaczenie szlaku wielorybkiem. Pozdrawiam:)
OdpowiedzUsuńKolejna piękna wycieczka! Dziękuję i pozdrawiam serdecznie
OdpowiedzUsuńJak zawsze perfekcyjna fotorelacja, gratuluję zdobycia kolejnego szczytu, pięknie tam w tej prawie zimowej scenerii, pozdrawiam Ania
OdpowiedzUsuńGreat blog
OdpowiedzUsuńJak zwykle piękna wędrówka....Z całego serca polecam bieszczadzkie szlaki.
OdpowiedzUsuńCudowne widoki wynagradzają wysiłek wspinania. A rzeczywiście błękit nieba w połączeniu ze słonecznymi promieniami, to nie jest w lutym takie częste zjawisko, więc wstrzeliłeś się w pogodę doskonale.
OdpowiedzUsuńGratuluję zdobycia kolejnego wierzchołka. Jesteś niesamowity!!!
Świetne zdjęcia Maks. W takim miejscu można odetchnąć pełną piersią. Trudy wynagradzają wszystko. Te widoki. Gratulacje.
OdpowiedzUsuńGratuluję zdobycia kolejnego szczytu. Doskonale pokazałeś to na zdjęciach i tym samym daje to wrażenie, że wędruję razem z Tobą. Tak piękne widoki rekompensują włożony trud, by zdobyć szczyt. Jeszcze raz dziękuję i serdecznie pozdrawiam:):):)
OdpowiedzUsuńPiękne widoki... mimo, że przyroda w uśpieniu. Ale widać górskie szlaki mają urok przez cały rok, zwłaszcza oświetlone słońcem i pod tak błękitnym niebem... cudowności:) Pozdrawiam serdecznie:)
OdpowiedzUsuńOooo Boże jak pięknie Maksiu. Wspaniały ten szlak na Kostrze. Cudowne miejsca, które warto zobaczyć na własne oczy. Też się stęskniłam za naszym Beskidem. Super że się z nami podzieliłeś tą piękną relacją. Jestem urzeczona. Sciskam najmocniej i mam nadzieję że sesja poszła dobrze.
OdpowiedzUsuńMaksiu pięknie spełniasz swoje marzenia wypraw górskich, dzięki Tobie poznajemy piękne zakątki naszych gór 🙂Zdjęcia aż dech zapiera, śliczne widoki 🙂
OdpowiedzUsuńPozdrawiam serdecznie.
Wspaniałe widoki!!! Cudowne zdjęcia! Gratuluję :)
OdpowiedzUsuńMaks, swoim opisem zmusiles mnie do niesamowitego wysiłku, ależ się zmachalam wędrując z Tobą na tego niepozornego wielorybka. Nie taki on straszny jak go malują...
OdpowiedzUsuńPozdrawiam Cię serdecznie.
Kolejna wycieczka wśród pięknych widoków. Fajna fotorelacja. Pozdrawiam.
OdpowiedzUsuńBardzo lubię chodzić wśród bukowych drzew. Świetne widoki, rzeczywiście góra przypomina grzbiet wieloryba. Miałeś świetną wędrówkę. Za pewne przydała się na przewietrzenie głowy nabranie dystansu i spokojnie mogłeś zabrać się do nauki. Powodzenia.
OdpowiedzUsuń