Wyjątkowe spotkanie w wyjątkowym miejscu

Witam!
Tytuł wpisu może sprawiać wrażenie enigmatycznego, a zarazem kryjącego w sobie niebanalną, nawet zaskakującą treść. Połowicznie tak właśnie będzie, bowiem wyjątkowość dnia dzisiejszego nie wygaśnie nigdy. Nie przedłużając...

Przyjemna poletnia pora okazała się idealnym momentem, by ponownie zawitać do Zalipia. Tę malowaną wieś na Ziemi Dąbrowskiej już dobrze znacie z mojego bloga, ba, nawet okrzyknęliście ją podróżą pięciolecia, więc przedstawiać jej niezliczonych uroków chyba nie muszę. Dzisiaj byliśmy tam, z mamą, po raz trzeci, jednakże ta wizyta okazała się o tyle inna, że zapach starego drewna oraz żywy kolor zalipiańskich kwiatów spadły na drugi plan przez pewne spotkanie...

Okolice Zalipia są małą ojczyzną naszej koleżanki z blogosfery, Basi Wójcik z Pięciu pór roku. Basi także nie muszę chyba jakoś szczególnie przedstawiać, wszyscy bowiem od dawna zachwycamy się jej mądrą, przepiękną poezją, wspaniałymi obrazami będącymi świadectwem tak szczerego umiłowania wsi oraz wiary, a także spojrzeniem na świat pełnym ciepła. Odkąd pamiętam mój podziw nad twórczością Basi jest ogromny; zawsze inspiruje i stanowi za mocny autorytet, który też ugruntował ścieżki tego bloga, a zwłaszcza w czasie, gdy tutaj panował chaos.

Po ponad pięciu latach blogowej przyjaźni w końcu spotkaliśmy się na żywo. Przed spotkaniem byłem lekko poddenerwowany, taka sytuacja jak ta miała bowiem miejsce po raz pierwszy, nie wiedziałem czy wszystko potoczy się dobrze... Martwiłem się jednak niepotrzebnie, już w pierwszej sekundzie wszystko co niepewne poszło w niepamięć i od tego momentu, przez dwie godziny rozmowom oraz uśmiechom w otoczeniu zalipiańskich uroków nie było końca.

Jestem niezmiernie szczęśliwy, że udało mi się poznać Basię, tak ciepłą, dobrą i szlachetną osobę, w prawdziwym, niewirtualnym życiu. Takie momenty są niezbitym dowodem na to, jaka moc drzemie w blogosferze; bardzo doceniam fakt, że od ponad siedmiu lat piszę tutaj, że stanowię jej maleńką cząstkę. Gdyby nie blog, to nasze drogi być może nigdy by się nie skrzyżowały... jestem niesamowicie wdzięczny losowi, że dał mi to zadanie do spełniania, piękniejszego dać nie mógł...

Dzięki temu spotkaniu zyskaliśmy coś jeszcze... Ja, a także moja Mama, dostaliśmy od Basi obrazy, jeden ze słonecznikami, naszymi ukochanymi kwiatami, o tyle wyjątkowymi, że ich największym miłośnikiem był mój Tata, drugi zaś z malowaną chatką z Zalipia w najpiękniejszej, bo wiosennej porze. Basia maluje wspaniale, dzieła już wiszą na ścianach i zdobią dom.
My natomiast Basi podarowaliśmy słoiczki z syropem pełnym zdrowia, od winogron oraz jeżyn prosto z naszego ogrodu, a także książkę, Dar świętości, będącą zbiorem wspomnień o Janie Pawle II.

Jeszcze raz dziękuję Ci Basiu za to niezapomniane spotkanie, był to ogromny zaszczyt oraz równie wielka przyjemność...


Pozdrawiam serdecznie i do napisania! ;)