Czas zaskoczeń

Witam wszystkich bardzo serdecznie!
Kalendarze po raz n-ty pożegnały jeden miesiąc, kwiecień, a z nową nadzieją i szczerą radością powitały kolejny, maj. Ta zmiana przebiegła jednak bez większych fajerwerków, przemknęła raczej niepostrzeżenie, no chyba, że komuś podarowała ona długi, bo trzydniowy weekend. Czas epidemii trwa, choć z dnia na dzień czuje się, iż ten ogromny ciężar powstały w pierwszych marcowych dniach zaczyna się powoli burzyć. Teraz tylko liczyć, że poluzowanie restrykcji nie wpłynie na społeczeństwo jak magiczny pstryczek wypędzający wszelkie istnienie z czterech ścian... ale także wierzyć, że to, co najgorsze już za nami.

Kiedyś już pisałem o tym, że ten człowieczy letarg zupełnie nie wpływa na Matkę Naturę, a wręcz przeciwnie - czyni ją wolniejszą, daje jej większe pole do popisu, pomaga jej wręcz pokazać wszelkie atuty. Co najważniejsze jednak, przynajmniej w moim ogrodzie, troszczy się ona o nas, o maluczkich elementach gargantuicznego wszechświata i chce wynagrodzić choć troszeńkę wszelkie troski, zmartwienia, niepewności.

Ten widok widzieliście już zapewne nieraz, lecz teraz jest on najpiękniejszy, biel kwitnących jabłoni na tle soczyście zielonego łanu jęczmiennego...

Przełom kwietniowo-majowy przyniósł w ogrodzie kilka miłych, pozytywnych zaskoczeń. Pierwszym z nich był o ile dobrze pamiętam nieduży krzew rokitnika, który kilka lat temu zakupiłem w szkółce roślin prężnie działającej w okolicy. Dotychczas rokitnika znałem jedynie z kilku atlasów roślin, które uzupełniają część jednej z moich półek w pokoju, a także z kołobrzeskiej plaży, przy której rosną one nagminnie zachwycając sinymi, gęsto poutykanymi listkami oraz jaskrawoczerwonymi gronami maleńkich, ale jak zdrowych owocków. Każdego roku krzaczek przybierał w siłę, jednakże dopiero tej wiosny po raz pierwszy ukazały się światu niepozorne, brązowe kwiaty, kwiaty przypominające bardziej zeschłe łuski z poprzedniej jesieni niż coś z czego ma się zrodzić w niedalekiej przyszłości kolorowa jagódka.

Obok rokitnika, jak na drożdżach rośnie młode drzewo morwowe, które wsadziłem do ogrodu w tym samym bodajże roku, co poprzedniego bohatera. Stwierdziłem, że jeśli rokitnik zakwitł, to może i morwa poszła w jego ślady... i nie pomyliłem się! W bliskim sąsiedztwie zielonożółtych, soczystych listków z gałązek wysypały się liczne charakterystyczne zawiązki morw, które już niebawem przeobrażą się w kremowe maleństwa pełne słodyczy i zdrowia.

Owocową trójcę zamyka mała jabłoń, papierówka, którą udało mi się zdobyć poprzedniej jesieni i od tamtej pory egzystuje w swoim tempie w jednym z naroży lasku, otoczone z trzech stron świata zimozielonymi żywotnikami. Jakież było moje zdziwienie, gdy drzewko, jeszcze chudziutkie, delikatne, przyzdobiło kilka dni temu końce wszystkich swoich gałązek, których jest dokładnie siedem, kępkami bladoróżowych kwiatów, które na tle ciemniejszego żywopłotu poprzetykanego gdzieniegdzie wszędobylskim zielem glistnika wyglądają niczym najpiękniejsze obłoczki.
Któż nie pamięta bowiem z dawniejszych, a może i obecnych, czasów tego wyjątkowo słodkiego smaku papierówek zjadanych zaraz po zerwaniu ich z rozłożystego, starego drzewa obmalowanego wapnem...

Lilak rosnący przy brzozowym płocie po drugiej stronie ogrodu również pozytywnie zaskoczył tej wiosny i również pochwalił się swoim pierwszym kwieciem, kwieciem o najcudowniejszej woni. Nikt za bardzo nie wie, skąd i dokładnie kiedy pojawił się owy bez, zapewne jest to samosiejka od nieistniejącego już poprzednika zdobiącego niegdyś teren przy starej, drewnianej studzience. Młoda roślina nikomu nie wadziła, więc tak z roku na rok, często w zapomnieniu, rosła w siłę, aż tego roku przyniosła ogrodowi dawkę najsłodszych zapachów, zapachów tak kojarzonymi z wiejskimi kapliczkami i nabożeństwami majowymi przy nich odprawianymi... w tym roku majówek przy nich nie będzie i aż ciężej na sercu na samą myśl o tym.
 

Nic, tylko cieszyć się z darów natury i być za nie wdzięcznym...
Cieszmy się z każdej drobnej chwili.

Pozdrawiam Was serdecznie i do zobaczenia! 😉😊