Czerwcowe spowolnienia i przyspieszenia

Witam!
Druga dekada czerwca - upalna, słoneczna, choć od wczoraj wdziera się chłodniejsze, przyjemniejsze powietrze i delikatniejsze słonko dzięki czemu można nieco odetchnąć, daje nieco popalić swoją zmienną szybkością oraz intensywnością. Przez chwilę czas płynie po leniwych wodach jezior, stawów, by zaraz potem wpłynąć do górskiego rwącego potoku i uruchomić wielkie przyspieszenie. Czasem idzie się aż zagubić z tą zmienną prędkością późnowiosennego życia (mimo upałów lato de facto dopiero za 5 dni), ale cóż zrobić, jak wszędzie czyhają różnorakie zmiany i ważne wydarzenia.

Zacznę może od tej spokojniejszej strony, pełnej uśmiechu, powolności, napawania się słoneczną aurą podczas spacerów okolicznymi drogami, dróżkami wśród zieleniutkich jeszcze połaci pszenicy, kukurydzy i innego zboża... Wędrowałem ostatnio wieczorną porą po mojej małej ojczyźnie, która od zawsze kojarzyła mi się ze słodką wonią polnych kwiatów, z ich pięknymi barwami, z wcześniej już wspominaną pszenicą i jej kłosami, które tak radośnie się kołyszą podczas lekkiego wiatru w złotej godzinie, gdy słońce powoli chowa się za horyzont, z małymi pagórkami, które odsłaniają wielkie krajobrazy okolicznych lasów, wsi, rzek... Napawając się tą wspaniałą czerwcową aura dotarłem pod kopiec Krakusa w sąsiedniej wsi, który kryje w sobie dość ciekawą legendę...
Pochodzenie kopca jest nieznane. Przypuszcza się, że powstał on w okresie wczesnego średniowiecza. Legenda zapisana przez Wincentego Kadłubka głosi, że król Krak miał dwóch synów. Zaraz po zabiciu smoka młodszy napadł i zgładził starszego brata, ojcu zaś przekazał, że była to wina potwora. Wkrótce jednak oszustwo wyszło na jaw i młodszy z braci został skazany na wieczne wygnanie. Jan Długosz podobnie przytacza opowieść jak to młodszy z braci w dogodnym czasie zamordował starszego brata, a okryte ranami ciało zakopał w piasku. 
Szczytu tego 11-metrowego kopca tym razem jednak nie zdobyłem, bo zapewne gdybym tego dokonał, to do domu wróciłbym cały w bąblach po ukąszeniach komarów i w dodatku pewnie z poprzyczepianą do mnie wielką rodziną kleszczy. Mimo to i tak "przesympatyczne" komary były wiernymi towarzyszami podczas spaceru i dawały o sobie znać na każdym kroku, niestety...

Między tą kępą drzew kryje się owy kopiec...

Wraz z ostatnim sielankowym zdjęciem nabieram szybko prędkości i wkraczam w dynamiczne, czasem nawet nieco chaotyczne życie. Ostatnimi czasy, trochę przypadkiem, trochę nie, zyskałem profesję domowego i ogrodowego malarza. Historia zaczęła się w punkcie, kiedy to w ostatnim tygodniu czyściłem pokojowe podłogi, meble uwalniałem od wstrętnego kurzu, a z wszelkich kątów pozbywałem się przeźroczystych, malutkich pajęczynek. Patrząc na ścianę jednego z pokojów zaświeciła mi się lampka w głowie, że najwyższy czas tu nieco zmienić, odświeżyć. Kupiłem zatem następnego poranka duże wiadro z białą farbą, wyjąłem drewniane pędzle, wałki, papierowe taśmy i kilka paczuszek malarskich folii z garażu, no i zabawa zaczęła się na dobre. Po kilkugodzinnej współpracy z wałkami i innymi gadżetami malarskimi, a także z upalnym słońcem, który tak bardzo chciał obserwować moje poczynania, że aż stworzył w pokoju parnię nie do wytrzymania, pokój zabłysnął nowym blaskiem i śnieżnobiałymi ścianami. Nigdy wcześniej nie miałem aż tak dużej styczności, żeby samemu cały pokój malować, ale efekt dał mnóstwo satysfakcji i radości.

Owa satysfakcja i radość, a także ogólny malarski domowy sukces, spowodował, że dziś przed południem znów wyruszyłem na misję z pędzlami, farbami, pigmentami, ale tym razem do ogrodu, gdzie miałem ogromną przyjemność dać nowe życie mojej ukochanej przydrożnej kapliczce o której już kilka razy wspominałem na blogu. Od zawsze darzę tę 120-letnią wiejską staruszkę ogromnym szacunkiem oraz sentymentem. Będąc jeszcze małym brzdącem niejednokrotnie obserwowałem mojego tatę, jak wspaniale ją okraszał bielami, brązami, beżami, delikatnymi pomarańczami, tworząc z niej wspaniały pomnik. Bardzo się więc teraz cieszę, że mogę niejako kontynuować ojcowskie dzieło i odmładzać kolorami kapliczkę, która tyle już widziała pokoleń i która tyle już przeżyła pięknych nabożeństw majowych...

Okazja, by odnowić kapliczkę jest jeszcze jedna, a mianowicie Boże Ciało, które już w ten czwartek będziemy świętować, a tegoroczna procesja będzie po dziewięciu latach znów wędrować dróżkami mojej wsi, tak jak ja ostatnio... Wszyscy oczekujemy tego magicznego święta i owej procesji, każdy sprząta, układa, przygotowuje okoliczne ogrody, łąki, przydroża, tak aby czwartkowy spacer z Panem Bogiem był jak najwspanialszym przeżyciem. Procesja będzie również szła nieopodal mojego domu, więc odnowiona kapliczka na pewno będzie dobrze piastować wiernym...

Tak ta pierwsza połowa czerwca minęła, już niebawem szósty miesiąc będzie wspomnieniem, a wtedy... wtedy będzie rekrutacja na studia, wyniki egzaminu maturalnego, więc powoli wszystko będzie stawać się jasne, co będę od października studiować i jak to wszystko pójdzie. Jednak jeszcze ten czas nie nadszedł, dlatego przed tymi mocno stresogennymi chwilami zamierzam korzystać z tych czerwcowych dobrodziejstw i chwytać każdą chwilę, jak to mówił Epikur. Dlatego na sam koniec zapraszam Was na pyszny kompot mojej roboty ze świeżych truskawek, jagód kamczackich, czereśni, jeżyn, mięty, melisy i bardzo zdrowej konfitury z derenia, na zdrowie!

Pozdrawiam Was serdecznie i dziękuję za każdy ciepły komentarz. Do zobaczenia! 😉😊