Myśli na sto

Niepewność

siwe obłoczki

płynące w chaosie

frunące z nadzieją

nad pszeniczki oceanem

nagła rozłąka

od dmuchawców poduszeczek

ojców i mateczek

lotnicy niedoświadczeni

ze snu błogiego oderwani

myślą niepewną śnięci

skały

łąki

chwasty

zefir im wybierze drogę

Jeden z takich momentów, gdy poszczególne składowe Matki Natury pasują do siebie idealnie

Ten widok pewnie dobrze znacie ze styczniowego wpisu, ile się od tamtej chwili zmieniło...

Witam serdecznie! Tym razem nie poniesie mnie mnogość słów oraz myśli, ale w życiu warto kierować jakością, a nie ilością, chociaż oczywiście jak oba te rzeczowniki idą w jednym szeregu, to nie ma co narzekać, wtedy trzeba czerpać pełnymi garściami.

Na pewno każdy z Was, drodzy czytelnicy, zna znaczenie oraz moc dnia dzisiejszego. Sto lat temu w nieodległych ode mnie Wadowicach na świat przyszedł Karol Wojtyła, późniejszy papież Jan Paweł II. Od maleńkości postać naszego świętego Polaka była dla mnie tak niesamowitą, tak pełną wzorców oraz autorytetu, że nie mogłem pominąć tejże chwili, tego pięknego jubileuszu tutaj na blogu, w miejscu, który stanowi dla mnie wyjątkowy pamiętnik pokazujący moją drogę oraz najcenniejsze wartości.

Oczywiście też na pewno nie każdy zgodzi się ze mną, ktoś z Was być może twierdzi o Janie Pawle II inaczej niż ja; rozumiem to i szanuję, wszyscy mamy prawo kreować swoje opinie, tworzyć swój światopogląd, który jak wygląd jest zawsze wyjątkowy, ale tytuł tego bloga pozwala mi przedstawić to, co ja czuję, tak więc proszę o uszanowanie tego.

Postać Karola Wojtyły mogłaby wpisać się w tło oraz sens powyższej poezji. Jego pierwsze lata nie były usłane różami, a wręcz przeciwnie, ostrymi, bolesnymi cierniami; przed Pierwszą Komunią Świętą stracił ukochaną Mamę, kilkanaście lat później ojca, a jeszcze wcześniej ziemską wędrówkę ukończył jego starszy brat. Zefir posłał go na skały, stworzył mu drogę niezwykle zawiłą, ciężką, która dodatkowo się skomplikowała poprzez okrucieństwa wojny. Mimo tak beznadziejnej sytuacji, młody Wojtyła zawierzył swe życie Bogu oraz Matce Bożej, którym bezgranicznie ufał. To dzięki Nim odnalazł nadzieję, wiarę w to, że może pokonać owe skały na których przepadłby bezpowrotnie, które uniemożliwiłyby te wielkie rzeczy, które miały w przyszłości nadejść. Mądrość, ale także skromność i pokora ostatecznie przeważyły o zwycięstwie dobra nad złem w tym żywocie. Droga, choć nadal kręta, nieco złagodziła swe niepewne łuki, a skały zastąpione zostały słonecznymi łąkami na których to siwy obłoczek dmuchawca mógł ofiarować życie ogromnej kępie złocistych dobroczynnych mniszków.

Ojciec Święty jest szczególnie bliski mojej parafii, ponieważ to właśnie modrzewiowy kościółek w Niegowici zapoczątkował tę piękną wędrówkę do Watykanu. Mimo tylko rocznej posługi na tej ziemi, ówcześni zapamiętali skromnego wikarego z Wadowic na bardzo długo; jako wikarego, który rozwinął myśl o postawieniu nowej świątyni, która obecnie skupia parafian, jako wikarego dla którego wiejskie podpłomyki na śniadanie były największym rarytasem, a wreszcie jako wikarego rozumiejącego drugiego człowieka, nawet jeśli był nim ktoś prosty, bez wykształcenia i wyrafinowanego języka oraz potrafiącego takowemu pomóc w każdej potrzebie, trosce.

Chyba najbardziej znane zdjęcie Wojtyły z Niegowici, czyli pamiątka komunijna

Pomnik księdza Wojtyły, w tle nowy niegowicki kościół

Wspomnienia są w moim odczuciu łącznikiem między doświadczeniem, jestestwem oraz tworzeniem. Sam nie mam ich wielu, gdyż Jan Paweł II odszedł do Domu Ojca, gdy miałem pięć lat, jego postaci, wartości uczyłem się dopiero później. Jeśli jednak miałbym coś wspomnieć, to na pewno zatrzymam się na momencie z pogrzebu papieża, gdy czerwona księga na drewnianej trumience szargana dokuczliwym wiatrem niepodzielnie panującym wówczas na Placu świętego Piotra w pewnym momencie zamknęła się. Do dziś uważam, że to maleńki znak od samego papieża-Polaka, znak zamykający ten wielki pontyfikat, ale również znak otwierający myśl o jego ziemskim dziele, która oby nigdy nie zgasła w ludzkich sercach.

Jeśli chcielibyście odkryć wspomnienia jednej z parafianek z Niegowici o księdzu Wojtyle, wyjątkowe świadectwo, to poniżej podam link:

MARIA TRZASKA O JANIE PAWLE II

Miałem się nie rozpisywać, ale jak to w życiu bywa, na planach zazwyczaj się kończy samo planowanie oraz jego realizacja. Żegnam się z Wami nieco odmiennym akcentem, żywym i radosnym, a mianowicie udaną współpracą zielonego szpinaku, soczystego rabarbaru oraz słodziutkich truskawek w postaci zielonych naleśników z konfiturą rabarbarowo-truskawkową; nie inspirowałem się żadnymi przepisami i aż sam byłem zaskoczony, że udało mi się uzyskać taki efekt.

Jak zawsze, takie jedzenie smakuje najlepiej w otoczeniu majowego ogrodu

Pozdrawiam Was słonecznie, majowo i do napisania! (od momentu aktualizacji Bloggera i zmiany wyglądu ikonek nie mogę znaleźć uśmiechniętych emoji, ale i tak niezmiennie je Wam przesyłam, mnóstwo uśmiechu, radości i zdrowia :))

Źródła obrazów (zdjęcie Jana Pawła II oraz zdjęć z Niegowici):

https://chrzescijanstwopedia.fandom.com/pl/wiki/Jan_Pawe%C5%82_II

https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Plik:Karol_Wojtyla-wikary_w_Niegowici.jpg

https://www.wikiwand.com/pl/Niegowi%C4%87