Ja tylko tu marzę

Marzenia białych nocy

marzę o białych nocach

w letnich kłosach skrytych

by nie śnić przesadnie o troskach

w mej głowie na stałe wyrytych

marzę o białych nocach

garściami brać aż po świt

dla czasu to żaden postrach

by nowy dzień znów zakwitł

O czym jeszcze marzę?

marzę o księżycowych tanach

z Wenus nad horyzontu linią

we wspaniałych balowych szatach

kraść świat z niebiaństw boginią

Cudowna koniunkcja Księżyca z Wenus na tulącym się do snu niebie...

marzę o obłoku srebrzystym

co krótkiej nocy kres obwieści

galopując nad lasem ojczystym

razem o drugiej czterdzieści

Jedna bezsenna noc i namowy jednej z sąsiadek, ogromnej fanki obłoków srebrzystych, zaowocowały samochodową przejażdżką w pola kilka minut po 2:30 w nocy. I już wtedy wstaje nowy dzień, coś co ciężko sobie wyobrazić...

marzę o przydomowym płomieniu

przełamaniu głuchej ciemności

topi tęskne serca w oka mgnieniu

śląc ku pięknościom przeszłości

Lekko gryzący, pachnący do bólu pieczonymi kiełbaskami dym razem z polską muzyką lat 2000. oraz donośnym rechotem żab z nieodległego stawu w sekundę przenoszą moje myśli 15-20 lat wstecz. Wspomnienia budzą się same...

marzę o paproci bujnej kwiecie

Jan z Kupałą kryją gdzieś ten cud

i chadzać z wiankiem po świecie

jak przed laty bogobojny lud

Podobnie jak w zeszłym roku, i w tym nałożyłem wianek na głowę, i szukałem po ogrodzie tego legendarnego kwiatu paproci. Czy udało mi się go znaleźć? Pomidor!

marzę o świetlików sprycie

nad wiechlin rosą spory ruch

wybrać życie w tym niebycie

nie skończyć jako marny puch

Świetlików nie widziałem w swoim ogrodzie długie lata! Nie umiałbym nawet opisać skali swojego zachwytu przy naszym pierwszym spotkaniu. Ich wczesnonocne życie jest tak fascynujące, że w cieplejsze, bezdeszczowe dni przesiaduję na tyłach ogrodu do naprawdę późnych godzin...

Oj, już dawno poezja nie schwytała mnie w swoje piękne sidła. Czas białych nocy, tych najkrótszych, ale zarazem mających w sobie najwięcej magii, najwięcej takiego pierwiastka przyjazności wobec człowieczych dusz, od zawsze budził w moim wnętrzu najjaśniejsze iskierki pisarskiej weny. Raczej nie przesadzę ze stwierdzeniem, że w tym okresie roku skleciłem miażdżącą ilość poetyckich wersów. 

Uśpiony na maleńką chwilę świat, taki cichy i spokojny, a zarazem niebudzący przesadnej grozy, budzi zmysły prowadząc je ku krainie lekkiego pióra. Marzyłem, marzę i nadal będę marzyć o białych nocach, pokochać je to nie powiedzieć nic. 

Czasem wystarczy kilka wersów i kilka fotografii, by umieścić wszystko, co w duszy gra. A teraz, gdy jasność gromi mrok, osiągnięcie tego jest wyjątkowo proste. Wyjątkowo...

Pozdrawiam serdecznie i do napisania! :)