Leśno-polne powiastki, czyli zostań w domu część druga

Witam!
Jutro mija dokładnie tydzień od momentu, w którym wystartowała narodowa koronawirusowa kwarantanna. Plusem jedynym tego dziwnego, niepewnego i wątpliwego czasu jest niewątpliwie pogoda... słońce królujące od wczesnego ranka do późnego wieczora, dwudziestostopniowe ciepełko delikatnie muskające po twarzy... Dzięki niej marcowa zieleń ogrodów, łąk, pól, lasów staje się jeszcze bardziej zieleńsza, jeszcze bardziej widoczna, a obok niej, niczym najpiękniejsze minerały rozwijają się inne żywe, radosne barwy, żółcie, biele, fiolety...

Korzystając z tak wspaniałych okoliczności przyrody, ruszyłem na spacer do lasu za naszymi wiejskimi polami. Z kroku na krok, z sekundy na sekundę odległość od najbliższej żywej człowieczej duszyczki malała, rosła zaś różnorodność ptasich treli, szelestów zbutwiałych liści z ubiegłorocznej jesieni i podmuchów jeszcze suchych przydrożnych kostrzew. Po kilkunastu minutach marszu w końcu wyłoniła się bielutka od suszy dróżka prowadząca wprost do leśnego serca. Im bliżej lasu, tym coraz częściej z młodziutkiego rzepakowego pola wyłaniały się smukłe sylwetki pozornie nijakich świergotków, najwspanialszych polnych śpiewaków, które nieśmiało wzbijały się we wczesnowiosenne powietrze i niepostrzeżenie przelatywały nad moją głową, by ostatecznie osiąść się na ziemi po drugiej stronie szosy. Nierzadko również w oddali można było dostrzec dumne cienie myszołowów odbywające codzienny, monotonny rytuał polowania na drobną zwierzynę czmychającą gdzieniegdzie między młodziutką pszenicą.

Las w drugiej dekadzie marca okazał się nie być tak spektakularnym jak sobie wyobrażałem. Panujące tamtejszą ziemią od lat wielu siwe, potężne buki nie zadbały jeszcze odpowiednio o wiosenne, kolorowe szaty, jak na razie przybrały się tylko w skromne białe oraz żółte dywany delikatnych zawilców, słonecznych ziarnopłonów i nagich podbiałów, same zaś jeszcze przez jakiś czas pozostaną nagie...
Po kilku, kilkudziesięciu chwilach spędzonych na podpatrywaniu tej leśnej potęgi, potęgi nieopanowanej jeszcze przez żadną wiosenną siłę, z powrotem przekroczyłem granicę las-pole, wyraźną i tak gwałtowną...
 

Kępka podbiałów przy wejściu do lasu

Zawilce kwitną bardziej w leśnych głębiach i zakamarkach

Ziarnopłony zaś kwitną wszędzie równomiernie, a swoim blaskiem przyciągają nieliczne jeszcze owady

Jeden z nielicznych dębów, pomnik przyrody...

Leśny paśnik jak zawsze pełny

Nawet ostała się jeszcze lizawka

Wracając z lasu udało mi się jeszcze zahaczyć o moje ukochane Podskale egzystujące spokojnie na drugim końcu rozległych cichawskich polnych pustkowi. Delikatny świst zimnawego jeszcze wiatru, nurogęsi i krzyżówki pewnie przebijające beżową taflę pobliskiego stawu, szmer leniwie płynących wód maleńkiego potoku, ziarnopłonowe maleńkie ciapki na zielonym, nadrzecznym zboczu, czy fruwające bezwładnie nad dróżką cytrynowe listkowce oraz ogniste osetniki zapełniły ostatecznie całodniową dawkę miodu na moje oczy i uszy...

Dziękuję pięknie za ostatnie liczne wizyty oraz komentarze, wszystkie czytam z miłą chęcią... Zaproszę zatem przy okazji do dyskusji, jak Wy spędzacie te trudne chwile...
Na sam koniec zaproszę jeszcze do jednej aktywności, a mianowicie do zaobserwowania bloga na Instagramie, nick z linkiem poniżej.

swiat.z.mojej.perspektywy

Trzymajcie się drodzy czytelnicy, ślę Wam dużo zdrówka i pozytywnej energii na te ciężkie chwile.
Pozdrawiam serdecznie i do napisania! 😉😊