W polu zima, w sercu lato

Witam!

Nowy rok pomału rozpędza swe lokomotywy. Dni niezmiennie mijają z prędkością światła lub chociaż w pełni rozpędzonego francuskiego TGV, ale i tak trochę minie nim ta dwudziestka szóstka wbije się nam na stałe do głowy.

2026 postanowił przywitać nas bez zbędnych pobłażań. Wszędobylski śnieg i słupki termometrów tańczące kilkanaście kresek poniżej zera przypomniały, że mimo globalnego ocieplenia zima potrafi jeszcze pokazać swoją prawdziwą, surową twarz. Można ją kochać, można lubić, można nie znosić, a nawet można nienawidzić. Biała królowa potrafi obudzić najbardziej skrywane dysonanse i uwydatnić je do granic możliwości. Jak doskonale już wiecie, i co powtarzam tutaj chyba za każdym razem, dla mnie wiosna i lato mogłyby trwać przez 365 dni w roku. Pewnych rzeczy i pragnień jednak nie przeskoczę, zatem staram się odnajdywać w jesienno-zimowej aurze jakiekolwiek uciechy.

Sobotni dzień przywitał mnie baśniową symbiozą białego puchu i bladego słońca szybującego nisko nad horyzontem. W myślach niemal od razu zamigotało od dziecięcych wspomnień z zimą związanych... budowanie wielkich igloo na środku podwórka, wyjścia na sanki z tatą, starszym bratem lub przyjaciółką z sąsiedztwa, czy długie spacery po bezkresnych wówczas polach. Po długich chwilach białego szaleństwa obrazu zawsze dopełniała matczyna troska z dzbankiem gorącej malinowej herbaty z cytryną.

Powróciłem do tamtych czasów z małą łezką w oku. Jeszcze nie tak dawno codzienność mocno skupiała się na przeżywaniu tego co tu i teraz, tego co dominuje wokół, w rzeczywistej przestrzeni. Rozmawiając z ludźmi często podkreślam, że cieszę się, że chociaż te 5-10 lat swojego życia mogłem przeżyć "po staremu", czyli bez wirtualnego świata w którym obecnie toniemy po uszy. Czy wtedy było lepiej? Ciężko stwierdzić, wszak każdy kij ma dwa końce, ale oddałbym wiele, by choć na moment móc wrócić do tej niezanieczyszczonej technologią rzeczywistości.

To wyjście na sanki z moim Tatą i Karoliną, przyjaciółką z dzieciństwa, pamiętam doskonale do dziś!

Jako że ostatnio zainwestowałem w lepszy aparat, ale także i w metalowy termos rodem z poprzedniej epoki, to z ów symbiozy postanowiłem wyłuskać najwartościowsze kąski. Porządnie podładowałem elektronikę, w termosie naparzyłem przepysznej lipy, której dosłownie worki dostałem od serdecznej sąsiadki, nałożyłem na siebie po 3 warstwy swetrów oraz dresów i ruszyłem przed siebie. Dobre przygotowanie to podstawa, silniejszy mróz nie wybacza zaniedbań.

Biel szybko opanowała całe pole widzenia. Matka Natura bezwstydnie nałożyła na siebie brylantową szatę, która prężąc się ku rozmytym na błękicie nieba promykom lśniła jak największa gwiazda. Z każdym krokiem coraz bardziej wtapiałem się w tę jakże bajkową scenerię. Żaden ludzki umysł nie wymyśliłby piękniejszej...

Z takim ekwipunkiem mogłem sobie pozwolić na dłuższą wędrówkę.

Gdzieniegdzie z zarośli podrywały się do lotu głośne, przyprawiające wręcz o zawał bażanty i subtelne, prawie niezauważalne świergotki. Ptasim melodiom wtórowały pełne gracji susy sarnich i zajęczych sylwetek, które co jakiś czas wyłaniały się z esów-floresów tej zimowej pustyni. Leniwym tempem krążyły między kukurydzianymi rżyskami a zaoraną, pamiętającą jeszcze letnie zapachy jęczmienia ziemią spełniając po swojemu filozofię carpe diem. Prawdziwi strażnicy pól...

Sarnich stadek nie brakowało na trasie. Kroczyły własnymi ścieżkami, z dala od tych ludzkich.

I tak wpłynąłem na mroźny przestwór oceanu... Chłonąłem tę jasność wszystkimi zmysłami. Nie było łatwo, bo dwanaście stopni na minusie wściekle podszczypywały każdy nieosłonięty skrawek ciała. 

Skuta lodem wiejska autostrada przez większość czasu była tylko do mojej dyspozycji. Szło się aż miło!

W pobliski las wnikały tylko pojedyncze gwizdy mroźnego wiatru.

Kilka kilometrów i półtorej godziny zaowocowały miłym bukietem prawdziwie styczniowych fotografii, który zgodnie z tytułem wpisu zasiał w sercu pierwiastek lata. Z silnie zaznaczonymi rumieńcami na licach mogłem ruszać w drogę powrotną. Ciągle gorący lipowy napar spełniał swoje zadanie celująco. To w nim kryła się jedyna rozkosz dla mocno już przemarzniętego organizmu. Dlatego mimo że z głośniczka w telefonie przez większość czasu wypływały dźwięki jednego z największych hitów Bajmu, to tym razem nie mogłem stwierdzić, że „nie ma wody na pustyni”…

Zimy pewnie nigdy nie pokocham, ale i tak w jej księgach kryje się moc radości i wspomnień z dawnych czasów. W ostatnich latach śnieżnej bieli nieustannie towarzyszy paskudna szaruga, a to połączenie nie jest dla mnie do przejścia. Pani Zimo, może warto częściej zapraszać słońce i błękitny nieboskłon na swoje huczne spędy? Każdy by na tym skorzystał!

Błękit nieba zaczął w pewnej chwili dzielnie wojować przeciwko gęstszym chmurom z południa. Nieco zaćmione słońce nie przestało jednak prezentować swoich wdzięków.

I tak dotrwało do kilku minut przed szesnastą. Wtedy to, w ognistej obwolucie, schowało się przed nadchodzącą nocą.

Tym słonecznym dyptykiem chciałem zamknąć kolejny wirtualny spacer. Często podkreślam, że warto szukać szczęścia w drobnostkach, które na co dzień łatwo przeoczyć. W każdej chwili da się odnaleźć jakieś źródła uśmiechu i lepszej energii. W gorszych fragmentach życia taka umiejętność staje się naprawdę przydatna!

Pozdrawiam serdecznie i do napisania! ;)