Jesień potrafi otworzyć się na nowe

Witam!

Wiem, że chwilę mnie tu nie było, a blogowe półki pokryły się jakże nielubianą warstewką kurzu. Mam jednak nadzieję, że tym wpisem zyskam jakiekolwiek usprawiedliwienie. 

Modrzewiowym, jakże pięknym spektaklem mogę śmiało otwierać kolejny wpis na blogu...

Jeśli ktoś uważnie śledzi moje małe losy w wielkim świecie, to wie, iż w lipcu otrzymałem upragniony tytuł lekarza, a pierwszy dzień października był jednocześnie pierwszym dniem pracy w tymże zawodzie. Po ukończeniu sześcioletnich studiów na kierunku lekarskim świeżo upieczeni absolwenci mają przed sobą trzynaście miesięcy stażu podyplomowego. Po jego ukończeniu, w moim przypadku będzie to najpewniej listopad 2026 roku, otrzymuje się pełne prawo wykonywania zawodu, a wraz z nim możliwość podjęcia kilkuletniej rezydentury, którą wieńczy Państwowy Egzamin Specjalizacyjny, a dalej uzyskanie tytułu specjalisty. Tak w skrócie wygląda droga prawie każdego młodego człowieka marzącego o byciu, kolokwialnie mówiąc, panią lub panem "doktorem". Łatwo wywnioskować zatem, że na tej osi czasu moim obecnym punktem jest staż podyplomowy...

Scrubs, smycz z identyfikatorem, stetoskop, pieczątka i w drogę! Pierwszą pracującą niedzielę w życiu musiałem uwiecznić prawdziwie lekarskim selfie ;)

Trzynastomiesięczny staż podyplomowy dzieli się na kilka staży cząstkowych: chirurgia, interna, medycyna rodzinna, SOR oraz intensywna terapia, pediatria oraz część personalizowana, czyli okres w którym można podjąć pracę na wybranym przez siebie oddziale. Całość dopełnia kilka wewnętrznych i zewnętrznych kursów, np. z krwiolecznictwa, zdrowia publicznego, czy komunikacji na linii lekarz-pacjent, a także oczywiście dni urlopowe. Ten nowy, jakże ekscytujący rozdział w moim życiu zacząłem od ośmiotygodniowego stażu z chirurgii. Naszym głównym zadaniem jest przyjmowanie pacjentów na oddział, zarówno planowych, jak i tych nagłych przypadków prosto z SOR-u. Wywiad, badanie, a potem żmudne wypełnianie całej dokumentacji medycznej pochłaniają konkretną dawkę czasu, więc na brak pracy nie da się narzekać. Mimo to każdy dzień, każde zrealizowane zadanie dają mnóstwo satysfakcji i poczucia spełnienia. Początki są oczywiście zazwyczaj cięższe, z pewnymi nowościami trzeba się oswoić i do nich przyzwyczaić, ale na ten moment idzie mi to zaskakująco płynnie. I oby tak już pozostało ;)

Zdjęć z pracy mam niewiele, więc w tym segmencie trzeba się cieszyć z każdej drobnostki. Teraz przez chwilę jestem na oddziale chirurgii endokrynologicznej, tu akurat pędzę kilka minut przed siódmą, by asystować do całkowitych resekcji tarczycy na bloku operacyjnym.

A co prócz pracy? Naturalnie czasu na inne aktywności pozostaje niewiele, ale dobra organizacja i staranne zaplanowanie wolnych okienek w kalendarzu potrafią zdziałać wręcz cuda. Dziesiąty miesiąc 2025 roku nie rozpieszczał pogodą, ale na całe szczęście wpadło kilka słonecznych dni zamieniających pobliski świat w najcenniejsze dla oka złoto. Pewnie już doskonale wiecie, że za jesienną i zimową porą nie przepadam, ale takie obrazki potrafią przełamać każdą negatywną, niepewną emocję... Spacerów po ukochanej okolicy nie zabrakło, ich moc regeneracji bywa bezcenną. 

Wiejski las jak co roku przyodział się w drogocenne tkaniny...

Jabłoniowy sad za skrajem ogrodu zachwyca mnie o każdej porze. Sami o tym doskonale wiecie, ileż już jego zdjęć się tutaj przewinęło...

Ogród także stanął na wysokości zadania! Złota polska jesień potrafi przekabacić prawdziwie letnie serca...

Październik jest miesiącem urodzin mojego ukochanego jamnika, Rudiego. Dwanaście lat to już nie przelewki, więc po moim powrocie z pracy przystąpiłem do błyskawicznej realizacji planu miotającego się już od kilku dni po głowie. Takim o to sposobem jeden z pokoi zamienił się w salę tańców, hulanek i tuptań wszelakich, a honorowe miejsce zajął porządny tort, prezent w postaci nowego, piszczącego misia oraz oczywiście sam solenizant. Dużo zawdzięczam tej małej istotce, więc co ja mogę powiedzieć... zasługuje na wszystko, co najlepsze!

Mam nadzieję, że nie muszę opisywać zachwytów świeżo upieczonego dwunastolatka! ;)

Październik, który już jakiś czas temu odfrunął w przeszłe przestworza, minął także na codziennych nabożeństwach różańcowej w naszej wiejskiej świetlicy. Razem z niezastąpioną panią Kazią miałem przyjemność prowadzić modlitwy ku naszej Niegowickiej Pani. Między paciorki różańca najpiękniej wpleść wszelakie intencje, prośby, ale i podziękowania, czy wyrazy wdzięczności...

Bł. Karolina prowadzi każdego dnia...

Przełom najbardziej jesiennych miesięcy nieodłącznie wiąże się również z przemyśleniami nad kruchością życia w śmiałym towarzystwie tysięcy płomyków i wspomnień z krainy bezpowrotnej przeszłości. Ten słodko-gorzki balans chyba ostatecznie kreśli sens naszego istnienia, bez jego istotnego wpływu pogubilibyśmy się w płytkości i rutynie. 

Wieczorne spacery po cmentarzu w pierwsze dwa listopadowe dni stały się już taką małą tradycją. Niewątpliwie jest to jeden z bardziej magicznych momentów w całym roku. Każda sekunda wypełnia się ogromem myśli i jednocześnie głęboką nostalgią. Nad grobami najbliższych chłonę je najmocniej. W głębi duszy widzę uśmiech rodziców, słyszę ich głos, czuję nawet ich zapach. Tego się nie zapomina nigdy. Tęsknota uderza z podwójną mocą, a ja nie próbuję z tym walczyć. Nieustannie smutek przeplata się z radością, bo przecież gdzieś tam są, przecież za te x lat znów się spotkamy. W takich chwilach szalenie pędząca rzeczywistość zwalnia, a wręcz się zatrzymuje i skupia się na tym jednym pozornie wygaszonym obrazie. Niepowtarzalne przeżycie...

Chyba wszyscy się zgodzimy, że ten wczesnolistopadowy obraz jest po prostu unikatowy...

Przy Grobie Nieznanego Żołnierza na naszym cmentarzu jak zwykle paliło się najwięcej zniczy. Ludzie nie zapominają o tych, którzy wywalczyli nam wolność.

I tak pędzę dalej naprzód... Nie zawsze ten pęd jest idealny, ale ważne, by z każdej lekcji życia wyciągać odpowiednie wnioski i próbować dążyć ku jakiejkolwiek doskonałości. Każdy inaczej ją definiuje, każdy gdzie indziej umieszcza jej wrota, ale każdy pożąda jej tak samo. 

W jeden z weekendowych dni udało mi się także zawitać do prawdziwie jesiennej Rabki-Zdrój. Jak to miasteczko mnie zauroczyło!

Kończąc ten wpis chciałbym Was serdecznie zaprosić na drugiego bloga, jeszcze maleńką świeżynkę, która już jest i będzie przestrzenią dla moich dalszych wędrówek po Beskidzie Wyspowym (i może nie tylko, okaże się w przyszłości!). Jeśli komuś spodobało się wspólne, wirtualne zdobywanie beskidzkiej korony, to i tam się nie zawiedzie!

www.wyspybeskidzkiegoprzyladka.blogspot.com

Pozdrawiam serdecznie i do napisania! :)