Memento mori
Witam!
Uginający się pod ciężarem cmentarnych płomieni, wspomnień oraz siwizn nad głowami listopad (zbyt) często skłania nas do refleksji nad kruchością ludzkiego życia. Czy tak na co dzień ktokolwiek sięga myślami ku sentencji zawartej w tytule wpisu? Nieustannie gdzieś pędzimy, zatracamy się w tworzeniu kolejnych marzeń i planów, które mają zabetonować przyszłość w sztywne i absolutnie niezmienialne ramy. Skupiamy się na wyglądzie naszej codzienności za pięć, dziesięć, czy dwadzieścia lat tracąc przy okazji czujność nad tym, co tu i teraz. Czy takie wybieganie w przód jest czymś złym? Oczywiście, że nie. Nie można jednak zapominać ani ignorować faktu, że życie potrafi upleść różne scenariusze i gdzieś, w najmniej oczekiwanym momencie, rzuci najczarniejszym z nich.
Tego dnia spędziłem w Krakowie pierwszą połowę dnia. Po przebudzeniu się i zjedzeniu śniadania ruszyłem do jednego z najpopularniejszych centrów handlowych, do Bonarki. W tamte rejony zapuszczam się niezwykle rzadko, ale tym razem miałem ku temu konkretny powód: spotkanie się z przyjaciółmi z Gorlic, którzy rokrocznie, wraz z początkiem listopada, przyjeżdżają do stolicy Małopolski na porządne, przedświąteczne zakupy. Czas w galerii minął, bez zaskoczenia, wyjątkowo szybko, ale i intensywnie. Wychodząc z ostatniego na trasie sklepu zaczęliśmy analizować pierwotny plan ich krakowskiej wojaży, który po opuszczeniu Bonarki zakładał obiad w jednej z restauracji przy Rynku Głównym. Zmęczenie bieganiną po zatłoczonych przestrzeniach potęgowało głód i chęć posilenia się czymś pysznym, ale wypadowi do centrum miasta nie sprzyjał jeden ważny czynnik... pogoda. Tamtejsza sobota przegrywała batalię z gęstą mgłą oraz kilkustopniowym chłodem. Typowo jesienna aura zniechęcała do realizacji pozostałej części harmonogramu. Ostatecznie, chwilę po godzinie 14:00, podjęliśmy decyzję o rezygnacji z obiadu na rynku. Przyjaciele stwierdzili, że dysponując nieco większą ilością czasu mnie podrzucą do domu, a sami zjedzą coś konkretniejszego w drodze powrotnej do Gorlic. Jedna zmiana, która być może kosztowała nas zdrowie, a nawet życie.
Dosłownie minuty po dotarciu do domu i odjeździe gorlickiej ekipy cały internet i kanały informacyjne w telewizji zalały sensacyjne, ale i druzgocące wieści. Strzelanina. Rynek w Krakowie. Zabici. Wielu rannych. W końcu: zamach. Zdezorientowana jak nigdy głowa zaczęła błyskawicznie chłonąć setki myśli i pytań. Przez pierwszą godzinę nie dało się w niej niczego sensownego ułożyć, niewiedza podsycana plotkami oraz niekończącą się dezinformacją stawała się nie do zniesienia. Widziałem tylko jaskrawe paski z szokującymi tytułami, amatorskie nagrania strzelaniny i policyjnego pościgu wrzucane do sieci oraz gąszcz wiadomości od znajomych zapewniających o ich bezpieczeństwie.
Szczątkowe wówczas wzmianki o dokładnym miejscu tragedii wywołały we mnie gęsią skórkę. Róg ulic Sławkowskiej i Szczepańskiej? Wlot ulicy Siennej? Ulica Grodzka? Przecież dokładnie tą samą drogę pokonywałem dzień wcześniej, gdy wracałem z siedziby Okręgowej Izby Lekarskiej na Krupniczej... Dzień wcześniej.
Kolejne minuty nieznośnie plątały wątki o schwytaniu sprawcy, które rzekomo kosztowało życie pary krakowskich policjantów. Na całe szczęście tutaj plotki czmychnęły w siną dal i mimo poważnego stanu funkcjonariuszy ostatecznie nie dotknęło ich to śmiertelne żniwo. I tak już pochłonęło sześć - lub licząc rodzinę zamachowca: dziewięć - Bogu ducha winnych istnień.
Szok i niedowierzanie szybko ustąpiły miejsca smutkowi i takiemu wręcz odrętwieniu. "Mój" Kraków, dotychczas tak spokojny, tak bezpieczny dla ludzkiej masy, stał się polem śmiercionośnej gry, której skala wykroczyła poza wszelkie granice wyobraźni. Nie mogłem tego pojąć, przez naprawdę długi czas czułem się jakbym stąpał po cieniutkiej granicy między jawą a snem. Całość brzmiała jak wyjątkowo niesmaczny żart, który ktoś z dozą zażenowania zaraz odkręci. Niestety do niczego takiego nie doszło.
Resztę dnia spędziłem na wnikliwym śledzeniu, minuta po minucie, ustaleń oraz relacji z samego serca Małopolski. Nawet nie wiem kiedy duża wskazówka zegara przewędrowała z czwórki pod jedenastkę...
Przez półtora tygodnia nie byłem w stanie postawić stopy na krakowskim rynku. Rozum i serce, w rzadko spotykanej jedności, skutecznie odradzały mi powrót w miejsce, które od co najmniej 10 lat znam niczym własną kieszeń. W końcu jednak, we wtorkowe, równie słotne jak dnia 7 listopada 2026 roku przedpołudnie, udało się przełamać ten lęk.
Zdominowany przez płonące znicze, kwiaty oraz ślady po kulach obraz znałem już między innymi z przekazów telewizyjnych, ale... czym innym jest wpatrywanie się w starannie dobrany kadr za szklanym ekranem, a czym innym wniknięcie w samo centrum wydarzeń. Nie muszę chyba wspominać, że przechadzka po płycie rynkowej do przyjemnych nie należała. Uczucie dużego dyskomfortu, podbijane salwami dreszczy torpedujących całe ciało, nie musiało długo namawiać do odwrotu. Po jakichś pięciu minutach, spędzonych głównie na modlitwie za ofiary oraz poszkodowanych, zdecydowanym krokiem zszedłem z płyty Rynku Głównego.
Kraków szlochał gęstym kapuśniakiem, a ja robiłem wszystko, by nie zacząć płakać razem z nim. Po opuszczeniu terenu Rynku Głównego podjechałem jeszcze pod róg ulic Stradomskiej oraz Dietla. To właśnie tam, trzy minuty po piętnastej, zakończył się krwawy rajd zamachowca i to właśnie tam, dzięki bohaterskiej postawie dwóch policjantów, dwóch chirurgów oraz przypadkowych przechodniów, ludzkość ukazała swą najszlachetniejszą stronę. Ściana tamtejszej kamienicy skryła się za różami oraz wczepionymi tu i ówdzie kartkami z podziękowaniami dla bohaterów. Spora ich część wyszła spod dziecięcych rączek, co jeszcze bardziej napędzało poruszenie z niekontrolowanym napływem łez do oczu. W tych kolorowych, często niezgrabnie złożonych napisach "dziękuję" byłem w stanie odnaleźć najważniejszą z refleksji. Z każdego, nawet najgłębszego smutku rodzi się nadzieja. Nadzieja na lepsze jutro.
Nie boję się przyznać, że bardzo przeżyłem wydarzenia z tej pamiętnej soboty, stąd też ten przydługi wpis na blogu. Kraków, a tak naprawdę cała Polska, zdawał się być miejscem w którym brutalny atak na przypadkowych spacerowiczów sprowadza się do kategorii fantastyki, a nawet bezsensu. Rzeczywistość postanowiła jednak dać nam niezwykle srogą nauczkę: pięć minut wystarczyło, by mur bezpieczeństwa runął na zawsze. Pamiętam, że przez pierwsze, jeszcze nieopierzone wiedzą myśli zaczęło się przewijać stwierdzenie: "Przecież to jest tak irracjonalne, że aż niemożliwe!". Dwa tygodnie później te słowa nadal siedzą w mojej głowie, a ja nie mam pomysłu jak skutecznie je wypędzić. Tego się nie da ot tak wymazać w pamięci. Blizna, nawet mała, pozostaje na zawsze...
Na koniec nie pozostaje mi nic, jak podziękować wszystkim bohaterom tamtego dnia. Troska o bliźniego, nawet gdy na szali stawiamy własne życie, potrafi przezwyciężyć najgorsze zło. Każdy z osobna pokazał w swym działaniu najwyższą formę człowieczeństwa, która mam nadzieję będzie stawiana za wzór przez długie lata.
Do napisania!







Komentarze
Prześlij komentarz
Bardzo dziękuję za każdy pozostawiony komentarz!