Nie chcieć nie chcieć

Witam!

Niemal nieustannie trwający cykl praca-dom potrafi szybko wpędzić w rutynę, a życie przemienić w zautomatyzowany twór pozbawiony jakiegokolwiek kolorytu. Po długim i intensywnym dniu człowiek najczęściej ma ochotę rzucić wszystkim, by w wygodnym fotelu lub pod ciepłym kocem spędzić resztę kończącego się dnia. Przyznaję, że momentami sam się na tym łapię, ale cóż... w dłuższej perspektywie takie słodkie lenistwo prowadzi donikąd. Otaczający nas świat ma naprawdę wiele do zaoferowania i grzechem byłoby nie uszczknąć czegoś dla swojej historii. I o tym właśnie będzie dzisiejszy, mam nadzieję niezbyt przydługi wpis.

Czy ktoś poznaje z kim pozuję do zdjęcia? :)

Opowiastka sięga swymi korzeniami ostatniego wtorkowego wieczoru. Do domu z pracy wracam chwilę po 18:00 i po zjedzeniu szybkiego obiadu układam się w ulubionym fotelu, by nieco odpocząć. Przeglądając media społecznościowe trafiam na bardzo interesujące ogłoszenie w którym czytam, że kolejnego dnia, nieopodal rynku w Krakowie, ma odbyć się spotkanie fanów z Alicją Szemplińską, młodą i niezwykle utalentowaną polską piosenkarką. Smaczku dodaje fakt, że artystka zgłosiła się w tym roku do udziału w preselekcjach do Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem o dość enigmatycznym tytule, "Pray". Od razu w mojej głowie zamigotała myśl, by przyjąć to rzucone w szeroki eter zaproszenie, by poznać osobę, której karierę śledzisz z zapartym tchem od lat, a teraz z mocną propozycją pragnie reprezentować Polskę na arenie międzynarodowej. Zresztą, jak pewnie doskonale wiecie, uwielbiam wszystko co z Eurowizją związane. 

Biję się z myślami przez dłuższy czas. Z jednej strony bardzo chciałbym ją poznać, usłyszeć jej zniewalający głos na żywo i w rzeczywistej przestrzeni życzyć jej powodzenia w preselekcjach. Wspomnianej wcześniej piosenki słuchałem już co najmniej kilkunastokrotnie i dla mnie jest jedyną faworytką, jedynym powiewem autentyczności, "światowości" w całej stawce. Z drugiej jednak strony, jak to u mnie bywa, nad głową zaczęły krążyć hasła pełne niepewności i czarnych scenariuszy. Bo co jak nikt nie przyjdzie albo właśnie przyjdzie ale za dużo osób? Bo co jak się okaże, że to spotkanie przebiegnie fatalnie, a we mnie pozostanie tylko niesmak i rozczarowanie? Bo co jak nikogo nie będę tam znać i na pewno prędzej czy później się w jakiś sposób ośmieszę? Możecie się dziwić, ale u mnie takie myśli podcinające skrzydła pojawiają się dość często. Chcę, czy nie chcę, ale podejmuję ostateczną decyzję: idę i mam zamiar się dobrze bawić. Życie na ziemi ma się jedno i nie ma co go tracić nad bezsensownymi, wyimaginowanymi przeszkodami.

Nie byłem jedynym fanem jak się okazało ;)

Na miejsce spotkania z Alicją Szemplińską docieram jakieś 15 minut przed czasem. Nienawidzę się spóźniać, a poza tym im wcześniej, tym większa szansa na dogodne miejsce. Dziwi mnie nieco wybór lokalizacji, bo jednak raczej nikt nie spodziewa się zobaczyć sławnej osoby w niewielkiej, niepozornej knajpce serwującej głównie zapiekanki oraz matchę, ale ostatecznie przymykam na to oko. Kilka minut po 17:00 na artystkę czeka jakieś 20 osób, w tym ja. Tutaj złapało mnie kolejne zdziwienie, bo jednak liczyłem na większą frekwencję. Może te złe myśli zaatakowały więcej osób? Ciężko stwierdzić.

Ekscytacja rośnie z minuty na minutę, ale wreszcie zostaje przełamana przez wejście gwiazdy wieczoru. Zwyczajne, pełne uśmiechu i szczerej radości. Od razu czuć przyjemną atmosferę, a ja nabieram pewności, że Alicja Szemplińska nie jest kolejną celebrytką, której wraz z nadejściem sławy woda sodowa uderzyła do głowy. Przez dwie godziny robimy zdjęcia, kręcimy filmiki z zabawnymi choreografiami, zbieramy autografy, mamy okazję na rozmowę w cztery oczy z artystką i co najważniejsze, śpiewamy i tańczymy do wielu piosenek związanych z twórczością Alicji, jak i samą Eurowizją. Oczywiście sama piosenkarka dała nam próbkę swoich możliwości i naprawdę... na żywo powala jeszcze bardziej! Nie pamiętam kiedy ostatnio spędziłem tak dobrze czas!

Cieszę się, że udało mi się poznać Alicję, a zwłaszcza w moich ulubionych, bo eurowizyjnych okolicznościach. Władająca potężnym głosem piosenkarka miała nas już reprezentować w 2020 roku z piosenką "Empires", ale pandemia COVID-19 i odwołanie konkursu zniweczyło te plany. Po sześciu latach Alicja powraca w eurowizyjną przestrzeń z niebanalnym utworem "Pray", pełnym nawiązań do brzmień soulu, R&B, czy muzyki gospel. Nie muszę ukrywać, że moim zdaniem ta propozycja to absolutny faworyt, który swoją jakością i wyjątkowością bije pozostałe na głowę. Poza tym poczynania Alicji Szemplińskiej na scenie bacznie śledzę już od 2019 roku kiedy to w imponującym stylu wygrała telewizyjne talent show, "The Voice of Poland", i wiem na co muzycznie ją stać.

Ogromny zaszczyt i czysta przyjemność!

Jednak jak to się mówi, wszystko co dobre szybko się kończy. Kilka minut po 19:00 wracałem już busem w kierunku domu, ale dusza i mam wrażenie wszystkie narządy w moim ciele wciąż trwały w karnawałowej pełni. I chyba tak trwają do teraz ;)

Kolejna historia, którą będę wspominać z uśmiechem na twarzy przez długie lata. Nie ma co poddawać się błogiemu lenistwu i negatywnym myślom, jeśli tylko nadarzy się okazja do robienia fajnych rzeczy, to trzeba z niej korzystać ile wlezie! Każdy z nas robi za głównego autora własnej życiowej wędrówki, nie warto pozwalać, by to życie przeciekało przez palce. Nie chciejmy nie chcieć, chciejmy chcieć! A do odkrycia lub zagłębienia się w twórczość Alicji Szemplińskiej ogromnie zachęcam, dziewczyna ma potężny warsztat! Mam nadzieję, że uda się jej spełnić to marzenie i pojechać na 70. Konkurs Piosenki Eurowizji do Wiednia.

Do tych dwóch wykonań wracam naprawdę często!

Pozdrawiam i do napisania! :)