Północ znów zapłonęła tysiącem barw

Witam!

Pamiętacie może zachwyty nad spektakularną zorzą polarną, która dwa lata temu rozświetliła jeden z majowych nieboskłonów? Jeśli tu regularnie zaglądacie, to pewnie teraz skinęliście głową, a jeśli nie, to pozostawiam odpowiedni LINK. Światła Północy malują najwykwintniejsze obrazy, a wraz z nadejściem nowego roku postanowiły znów zapłonąć nad polską ziemią…

Dziewiętnasty dzień stycznia mijał jak każdy inny. Nic nie zapowiadało, że ta konkretna kartka z kalendarza pozostanie w moim sercu na zawsze. Do pierwszych informacji o możliwym spektaklu na nocnym, okrutnie mroźnym nieboskłonie dokopałem się chwilę po powrocie z pracy. Zapowiadana burza magnetyczna miała umożliwić obserwacje zorzy polarnej… około 3:00-4:00 nad ranem. Machnąłem więc ręką w geście rezygnacji i nakierowałem swoje myśli na korepetycje z matematyki, które miałem lada chwila poprowadzić.

Pierwsze zdjęcie styczniowej zorzy, a miało być tylko lepiej...

Po godzinie 20:00, gdy byłem już wstępnie gotowy na wypoczynek po kolejnym długim i nieco męczącym dniu, na Facebooku uderzyły mnie jaskrawe plansze wieszczące zaskakujące wiadomości- silna zorza może pojawić się w każdej chwili! Czym prędzej skoczyłem do łazienki po suszarkę, by na wszelki wypadek dokładnie wysuszyć ledwo co umyte włosy, w termosie naparzyłem pół litra lipowej herbaty, a na krześle zawiesiłem grubsze polary, spodnie, czapkę i szaliki. Z minuty na minutę ekscytacja rosła jak na drożdżach, a ja tylko czekałem na znak od „zorzowych ekspertów” z internetu. Przy okazji, jeśli ktoś chce być na bieżąco z podobnymi alertami to polecam zaobserwować odpowiednie strony (Pogoda Żegocina, Astrolife, Z głową w gwiazdach itd.).

Kilka minut przed 22:00 sieć obiegły pierwsze zdjęcia seledynowo-różowych łun nad Polską. Nie mogłem dłużej czekać. Opatuliłem się ciepłymi ubraniami, do jednej z większych kieszeni wsadziłem wcześniej naszykowany termos oraz telefon i ruszyłem na „polowanie”, na zorzę oczywiście ;)

12 stopni na minusie nie ułatwiały zadania, ale wielkie sprawy czasem wymagają większego poświęcenia. Niedługo po wyjściu z domu auto wylądowało na drodze przecinającej ogromne połacie okolicznych pól. Północne niebo otworzyło się przede mną do granic możliwości bezwstydnie pokazując swoje coraz mocniejsze atuty. Pomarańczowe, a następnie różowawe światła leniwie płynęły nad horyzontem, tak jakby tylko czekały na kolejne błyski fleszy oraz rzucane zewsząd ochy i achy. Wszedłem więc w rolę ciekawskiego paparazzi i bez ogródek robiłem jedno zdjęcie za drugim.

Zorza polarna co chwila zmieniała swoje oblicze i barwy niczym najbystrzejszy kameleon!

Niebiańskie widowisko dość mocno fluktuowało i tak po kilku minutach rozkoszy, łuny na moment niknęły w ciemnościach styczniowej nocy. Przemarznięty do szpiku kości człowiek zaczyna walczyć o przetrwanie, więc aby bez wyrzutów sumienia ogrzać się nieco w znacznie cieplejszym wnętrzu samochodu, podjąłem decyzję o zmianie miejscówki. Wybór padł na niewielkie wzniesienie w sąsiedniej wsi, z którego przy dobrych warunkach można prowadzić owocne obserwacje nieba. I to był strzał w dziesiątkę!

Miałem to szczęście, by znaleźć się w odpowiednim miejscu o odpowiednim czasie...

Jakieś dwie minuty po wyjściu z samochodu zadziała się najprawdziwsza magia. Nagle, w niemal samym zenicie, zabłysnęły jaskrawozielone, doskonale widoczne gołym okiem poświaty. Nienagannym, ale zdecydowanym krokiem sunęły z zachodu na wschód natychmiastowo budząc wyobrażenia o najpiękniejszych, baśniowych krainach. Głównej gwieździe przedstawienia towarzyszyły liczne różowawe łuny, które równie skutecznie przebijały ciemności i kompletowały ten jedyny w swoim rodzaju obraz. Wskazówki zegara dobijały do 23:00, a ja lawirowałem na granicy jawy i snu. Łapczywie czerpałem z wszelakich dobrodziejstw przybyszy zza koła podbiegunowego. Byłem im wdzięczny, że włożyli tyle trudu, by przywędrować aż do Małopolski (chociaż ostatecznie pofrunęły podobno aż nad Alpy!)...

Cały spektakl trwał maksymalnie z 5 minut, ale to wystarczyło, bym dosłownie popłakał się z wrażenia i zapamiętał ten urywek z życia na długie, długie lata. Zdrętwiałe łydki i stopy pewnie mnie znienawidziły po tej eskapadzie, zwłaszcza że przy takim zastrzyku adrenaliny nawet nie wpadłem na pomysł, by skorzystać z dóbr kryjących się w metalowym termosie. Musiałem już jednak przymknąć na to oko. Tak piękne emocje, tak wspaniałe przeżycia czynią nas (a przynajmniej mnie) wariatami. I nawet nie mam zamiaru nad tym protestować ;)

Przyszłość, nawet ta najbliższa, potrafi zaskakiwać. Nigdy nie przewidzimy jej zamiarów, nigdy w pełni nie przygotujemy się na jej przebieg. Tamtym światem rządzą niespodzianki, te dobre jak i te gorzkie, o niektórych z nich nie pomyślelibyśmy nawet w najśmielszych snach. Przyszłość jakby tonie w wiecznej mgle, a my w każdej chwili swojego życia widzimy tylko jej maleńki skrawek, czasem zupełnie odbiegający od ostatecznej rzeczywistości. Pozostaje nam zatem oczekiwać nieoczekiwanego...

A na pamiątkę tych zorzowych zdarzeń otrzymałem od niezawodnej Basi Wójcik taką urokliwą akwarelkę. Będzie mi ona już zawsze przypominać o tamtym wyjątkowym wieczorze. Dziękuję po stokroć!

Pozdrawiam serdecznie i do napisania! ;)