Ruiny kazimierzowskiego zamku w Lanckoronie

Witam!

Zapewne dobrze już wiecie jaką sympatią i sentymentem darzę Lanckoronę, niezwykle malownicze, małopolskie miasteczko położone mniej więcej w połowie trasy pomiędzy Myślenicami a Wadowicami. O jej urokach rozpisywałem się tutaj nieraz i mógłbym to czynić nadal, z równie żywym zainteresowaniem i nieskrytą radością...

Dzisiaj jednak pokażę Wam zupełnie inne oblicze Lanckorony, które przypomina o jakże długiej i bogatej historii tego miejsca. Wystarczy tylko około 10 minut dość intensywnego (ze względu na dość strome i nierówne podejście), ale jakże satysfakcjonującego spaceru ulicą św. Jana, by przenieść się w czasie o mniej więcej pięć stuleci wstecz...

Na szczycie Lanckorońskiej Góry, wysokiej na 545 m n.p.m., wznoszą się ruiny XIV-wiecznego zamku pamiętające czasy ostatniego Piasta na polskim tronie, Kazimierza III Wielkiego. W późnym średniowieczu nieopodal Lanckorony przebiegała granica między Królestwem Polskim a księstwem oświęcimskim będącym czeskim lennem. Budowla więc stanowiła typowy przykład zamku granicznego strzegącego kazimierzowskie ziemie przed ewentualnym najazdem sąsiadów. 

Na południowo-wschodnich stokach tej góry wznoszą się wszelakie uroki Lanckorony

Ściana południowa zamku

Naroże południowo-zachodnie

Fragment ściany zachodniej zamku; powyższe perspektywy są jedynymi, które możemy podziwiać obchodząc ruiny dookoła. Obecnie wejście na ruiny jest niemożliwe.

Poniżej południowej ściany znajduje się niewielka polanka na której krzyżują się szlaki turystyczne. Ustawiono na niej tablice upamiętniające najważniejsze wydarzenia związane z lanckorońskim zamkiem...

...a także całkiem sporawą altankę z której turyści chętnie korzystają po zdobyciu Lanckorońskiej Góry

Lanckoroński zamek znany jest jeszcze z dwóch okresów historycznych. Jednym z nich były czasy, kiedy to jego właścicielem był Mikołąj Zebrzydowski. Marszałek wielki koronny i wojewoda krakowski w tych murach opracowywał plan znanego z lekcji historii rokoszu sandomierskiego, który skierowano przeciwko władzy Zygmunta III Wazy w 1606 roku. Drugim istotnym momentem w historii tej budowli były niewątpliwie lata 1768-1772, czyli czasy konfederacji barskiej. Zamek w Lanckoronie stanowił jedną z głównych twierdz konfederatów, zaś na stokach Lanckorońskiej Góry doszło do kilku znaczących potyczek z rosyjskimi wojskami. Wydarzenia te upamiętnia obecnie jedna z izb Muzeum Etnograficznego Ziemi Lanckorońskiej znajdującego się przy południowo-wschodnim narożu rynku.

Zamek według ryciny z 1617 roku

Fragment izby Muzeum Etnograficznego Ziemi Lanckorońskiej upamiętniającej czasy konfederacji barskiej

Po klęsce konfederatów barskich i późniejszych rozbiorach Polski zamek pełnił jakiś czas funkcje więzienne, by później zostać zniszczonym przez austriackich zaborców. Do dziś ostały się jedynie fundamenty i fragmenty południowej ściany budowli. Obecnie wejście na zamek jest niemożliwe, można jedynie go obejść dookoła idąc wąską, miejscami zarośniętą ścieżynką, a to z powodu planowanej rewitalizacji zalesionego szczytu Lanckorońskiej Góry. Plany są ambitne, trzymam mocno kciuki, żeby efekt finalny przypominał to, co dumnie przedstawia jedna z tablic stojących na rynkowej płycie...

Tak prezentują się ruiny lanckorońskiego zamku "od środka"... Stan ze stycznia 2022 roku, kiedy to jeszcze wejście na teren budowli było możliwe.

Po cichu liczę na to, że te plany zostaną zrealizowane w 100 procentach!

Lanckorona to zdecydowanie mój ulubiony cel moich samochodowych przejażdżek po Małopolsce. Drewniana staropolska zabudowa, anioły nieśmiało wyglądające zza rynkowych okiennic, cudne widoki na Beskidy i Tatry, bogata historia, przepyszne pierogi ze szpinakiem i malinowa panna cotta w niezwykle klimatycznej kawiarence Arka Cafe (będąc w Lanckoronie po prostu trzeba sobie zrobić tam przystanek!)... czegóż chcieć więcej? Nie bez powodu było to też jedno z ukochanych miejsc Marka Grechuty oraz wielu innych artystów...

Spacerowanie wzdłuż tej zabudowy pachnącej wiekowym drewnem to czysta przyjemność...

Nie bez powodu Lanckorona nazywana jest miastem aniołów...

Talerz pierogów ze szpinakiem w Arce Cafe to już taka mała tradycja...

...tak samo jak śmietankowo-czekoladowe lody włoskie od Mili spałaszowane na jednej z rynkowych ławeczek

Pozdrawiam serdecznie i do napisania! ;)