Wielki jubileusz Niepodległej

Witam!
Każdy z nas wie, że równy wiek temu, po 123 latach niewoli w szponach zaborców, nasza ukochana ojczyzna odzyskała wolność, stała się niepodległa. Nie wolno oczywiście tu pomijać czasów II wojny światowej, czy PRL-u, które ową wolność mocno ograniczały i ubierały w duży cudzysłów, ale fakt, że od tych stu lat nikt nam nie odebrał oficjalnie tego co najcenniejsze, powinno cieszyć i powodować, abyśmy się zastanowili nad tym, jak piękną i drogą matką jest nam Polska.

We wsi, w której mieszkam, obchody 100-lecia odzyskania niepodległości odbyły się na miejscowym cholernym cmentarzu wojennym nr 333, na którym pochowano ośmiu żołnierzy z Austro-Węgier z 55. pułku piechoty oraz 44 rosyjskich żołnierzy.
Więcej o tym cmentarzu możecie się dowiedzieć wchodząc na mój post z zimowego spaceru w tamto miejsce, link TUTAJ.

W ostatnim czasie cmentarz został odnowiony, regularnie jest czyszczony i pielęgnowany, przez co powrócił do ludzkiej pamięci. Nie stoi już zapomniany pośród pól pszenicznych i kukurydzianych, pod wielką, rozłożystą lipą, zarośnięty chwastami - stał się miejscem pamięci i symbolem bratobójczej walki, gdzie Polak musiał bić się z Polakiem, bo mieszkali w innych zaborach, o czym mówi tekst na tablicy pod jednym z krzyży:  

"WY, COŚCIE PADLI ZA OJCZYZNĘ W BOJU
WRÓG CZY PRZYJACIEL – DOKONAWSZY CZYNU
ŚPIJCIE ZŁĄCZENI W TEJ ZIEMI POKOJU".

W pewnym stopniu jego historia nieco przypomina historię Polski sprzed stu lat, którą uchroniono od zapomnienia...

Obchody zaczęły się w momencie, gdy pod cmentarz dotarł pochód z mieszkańcami wsi, który wieńczyła biało-czerwona flaga. Po krótkich, lecz bardzo żywych wspomnieniach związanych z miejscem naszego spotkania, wspólnie zmówiliśmy modlitwę w intencji pochowanych żołnierzy i odśpiewaliśmy "Mazurka Dąbrowskiego". Barierki przyozdobiono białymi i czerwonymi balonami, pod każdym krzyżem zapalono znicz i wbito polską flagę, przez co to miejsce jeszcze silniej uwidaczniało jego znaczenie. Piękna to była uroczystość...

Do i z cmentarza spacerowaliśmy niewielkimi polnymi drogami. Już kilka razy opowiadałem Wam, jak pobliskie łąki i pola są magiczne (linki: 1, 2, 3), ale dziś, w ten wyjątkowy dzień tak mocno mówią do mnie, że "wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej". I widząc te widoki na żywo, i teraz, gdy oglądam zdjęcia, których narobiłem mnóstwo, stwierdzam, że to prawda, bo tak właśnie wygląda piękno w najczystszej postaci, które jest dziełem Matki-Polski.

Dzisiaj mogę powiedzieć Polsce ogromne dziękuję. Na sam koniec zachęcam do przeczytania mojego wiersza "Matka". Pozdrawiam Wam wszystkich i do zobaczenia! :)