Wymarzony prezent na 25. urodziny

Witam!

Mogę już oficjalnie napisać: zostałem lekarzem! Po sześciu latach studiowania, dziesiątkach egzaminów, tysiącach nerwów i stresów nadeszła pora, by wejść w prawdziwie dorosłe życie z tytułem "lek." przy swoim nazwisku. Te trzy pozornie niepozorne literki cieszą jak mało co!

Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej! Mój ukochany ogród, jego spokój, kolor i wyjątkowa dusza pomogły mi w dużej mierze zostać tym lekarzem...

Ostatnia sesja, trwająca niemal nieprzerwanie od połowy marca, okazała się być największym wyzwaniem, pod każdym względem. Egzamin z medycyny ratunkowej, pisemny oraz ustny z psychiatrii, pisemny, ustny oraz praktyczny z interny i pediatrii, a także praktyczny egzamin OSCE... te 10 egzaminów wystawiły moją pracowitość, cierpliwość, a przede wszystkim wytrwałość na ogromną próbę. Tylu stresów, nieprzespanych nocy, niepewności tlących się w głowie nie miałem do tej pory nigdy i po cichu liczę, że nigdy więcej aż tak intensywny emocjonalny rollercoaster mi się nie przytrafi. Dlatego też po ostatnim egzaminie, po ustnym z pediatrii na którym opowiadałem o żywieniu dzieci w zależności od wieku oraz najczęstszych i najpoważniejszych przyczynach biegunek u dzieci, kiedy usłyszałem od profesora słowo "zaliczone", w moment te wszystkie emocje we mnie wybuchły. Żadna chwila nie znaczyła dla mnie tak wiele. Przetrwałem to. Przetrwałem całe studia. I wreszcie zostałem lekarzem! A ze szczęścia płaczę do tej pory.

Radość po ostatnim egzaminie była nie do opisania!

11 lipca świeżo upieczeni lekarze, w tym ja, założyli czerwono-czarne togi, uroczyste imienne birety z chwostami i w obecności najbliższych, a także władz dziekańskich Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego świętowali podczas absolutorium jeden z najważniejszych momentów w dotychczasowym życiu. Nie obeszło się bez nieskrywanych radości, poczucia dumy, ale i ogromnych wzruszeń z zalanymi od łez szczęścia policzkami. Ukończenie kierunku lekarskiego, i to na najstarszej (i ponoć najbardziej prestiżowej) uczelni w Polsce, wywołuje przez cały czas ogrom emocji, ale i planów na przyszłość, które śmiało plączą się już pomiędzy szarymi komórkami. Ta chwila zmienia tak naprawdę wszystko. Kończą się studenckie swawole, a człowiek nabiera jakiejkolwiek mocy sprawczej. Tytuł, zawód, wyższe wykształcenie, a tuż za rogiem czeka pierwsza poważna praca... to wszystko pozwala tworzyć w głowie przyszłe obrazy życiowej drogi, pełne nadziei oraz optymizmu. Chciałoby się powiedzieć: w końcu!

Tak się dla mnie szczęśliwie złożyło, że dzień absolutorium i moment oficjalnego wejścia w lekarskie życie zbiegł się idealnie z datą moich dwudziestych piątych urodzin. 11 lipca 2000 roku pojawiłem się na tym ziemskim padole wydając z siebie pierwsze oddechy, pierwsze dźwięki, pierwszy płacz, a 11 lipca 2025 roku, równo ćwierćwiecze później, otrzymałem dyplom absolutoryjny zostając lekarzem. Lepszego prezentu na taki jubileusz nie mogłem sobie wymarzyć!

Imienny biret z krwistoczerwonym chwostem przypominał mi już od maja co mnie niebawem czeka...

Po zakończonym absolutorium nie mogło się obyć bez pamiątkowych zdjęć z przyjaciółmi ze studiów.

Nie wyobrażam sobie w tym miejscu nie pomyśleć i nie podziękować tym wszystkim, którzy wspierali mnie w tej jakże krętej i trudnej drodze, a ich pomoc oraz zaangażowanie dawały bezcennego wiatru w żagle. Podziękowania kieruję przede wszystkim do mojego brata, Huberta, cioci Ewy, cioci Krysi, a także do moich najwspanialszych pod słońcem sąsiadów: pani Joli, pana Karola, Iwonki, pani Jasi, czy pani Hani. To właśnie dzięki nim moje życie, zwłaszcza po stracie obojga rodziców, nie upadło całkowicie, a przetrwanie gorszych momentów nie stało się herkulesowym wysiłkiem. Na ich dobre słowo oraz wsparcie mogłem, mogę i, mam nadzieję, będę mógł liczyć zawsze.

Oczywiście w takiej chwili pamiętam też o moich ukochanych Rodzicach... to oni podarowali mi to życie, to w nich kryłem swoje największe pokłady miłości oraz zaufania, a teraz, gdy oboje fruwają po niebiańskich przestworzach, są niezastąpionymi Aniołami Stróżami. 

Nie mogę też nie podziękować Wam, drodzy blogowi przyjaciele. Wasze liczne komentarze, pełne wsparcia i szczerego ciepła, maile, czy liczne kartki oraz inne upominki przesyłane pocztą zawsze wywoływały uśmiech na mojej twarzy, a także poczucie, że jestem w jak najbardziej dobrym miejscu.

Dziękuję Wam wszystkim!

W tym jakże uroczystym i ważnym dla mnie dniu wspierali mnie mój brat, Hubert, oraz moja sąsiadka, Iwonka. Byłem i jestem bardzo szczęśliwy, że w tym gronie mogłem świętować swój największy życiowy sukces.

Co teraz? Lada chwila dołączę do struktur Okręgowej Izby Lekarskiej w Krakowie i zacznę rekrutację na staż podyplomowy, który rozpocznę wraz z początkiem października. Mocno liczę na to, że jako lekarz-stażysta trafię do krakowskiego Szpitala Uniwersyteckiego i tam będę mógł w końcu rozwinąć żagle. Jednakże nim to wszystko nadejdzie, to przede wszystkim chcę odpocząć. Ostatnie miesiące dały mi mocno w kość, zarówno fizycznie jak i psychicznie, więc naładowanie życiowych baterii podczas ostatnich wakacji w życiu też jest na szczytach mojej listy aktualnych priorytetów. 

Do tej pory ciężko mi w to wszystko uwierzyć. Z pełną świadomością mogę napisać, że dałem radę i jestem z siebie ogromnie dumny! 

Na sam koniec zostawiam filmik z tej najważniejszej chwili, ileż ona dla mnie znaczy!

Pozdrawiam wszystkich serdecznie i do napisania! :)