Kiedy jesień wybudza się ze snu

Witam!

Lato, lato... i po lecie! Październikowe, coraz dłuższe i chłodniejsze wieczory skutecznie wzbudzają poletnie tęsknoty, a pierwsze głębsze szarości dnia wskazują co już czeka na horyzoncie. O mojej niechęci do jesieni i zimy pisałem już tutaj dziesiątki, jak nie setki razy, więc tym razem, nieco na przekór mojej strefie komfortu, postaram się wyłapać jakieś pierwiastki piękna i wyjątkowości tegoż okresu.

Kostrza, jeden ze szczytów w Beskidzie Wyspowym, ciągle zachwyca swym nienagannym kształtem i urokliwą okolicą. Już nie mogę się doczekać, aż pewnego dnia ją zdobędę! Na razie tylko jeżdżę czasem w te rejony, by pozachwycać się potęgą Matki Natury.

Jeśli coś ma mi się dobrze kojarzyć z jesienią, to na pewno będą to wyjazdy do lasu na grzybobrania. Uwielbiam grzyby zbierać, uwielbiam grzyby obrabiać i uwielbiam grzyby jeść, a zwłaszcza pod postacią gęstego sosu, ospale wędrującego po brzegach talerza, w towarzystwie łyżki porządnie ubitych ziemniaków. Mam swój sprawdzony las, mam nawet dwie miejscówki o których istnieniu lub ogromnym potencjale raczej nikt nie wie, więc doświadczony swoim wiklinowym życiem koszyk nie może narzekać na marne zbiory.

Czy to gęsta, jesienna słota...

...czy błękit nieba skąpany w promieniach słońca, grzybowe królestwa wodzą jak mało co.

W jednej miejscówce zawsze znajduję kilka dorodnych prawdziwków...

...w innej zaś, nieopodal przydrożnego rowu, zbieram najpiękniejsze, żółciutkie maślaki. Nie bez przyczyny najciemniej zazwyczaj bywa pod latarnią...

Młode czernidłaki też kuszą swoim nietuzinkowym wyglądem, ale nim by dojechały na patelnię, to pozostałaby po nich tylko czarna maź. Niech zatem cieszą oko w swoim naturalnym siedlisku.

Kilka takich koszyków spokojnie wystarczyło, abym zapchał pod korek jedną z szuflad w zamrażarce.

Jesienią zawsze doświadczam godnej podziwu samowystarczalności mojego ogrodu. Słodziutkie jabłuszka i gruszeczki zwisające z gałązek wiekowych drzew, orzechy włoskie skryte w gęstwinie samosiejek przy północno-zachodnim płocie, pędy fasolki szparagowej dzielnie walczące z nieustannie spadającymi temperaturami, ale i wszystkie jeszcze kwitnące, cieszące wczesnojesienny wzrok rośliny... dają znać że to natura zawsze jest górą.

Orzechy, jabłka, gruszki, fasolka... a nawet grzyby. W tym sezonie ogrodowe podgrzybki wystrzeliły z formą jak nigdy!

A teraz w północnym ogrodzie królują bezwstydnie czerwone kapelusze muchomorów. Lubię je oglądać, lubię również fotografować, ale, mimo jakichś wątpliwych sensacji w internecie na ich temat, nie zbieram pod żadnym pozorem!

W tym letnio-jesiennym ogrodzie swój raj na ziemi nieoczekiwanie odnalazła... para białych kurek. Ptasi kochankowie najwidoczniej stwierdzili, że życie w czyimś kurniku jest dla nich niewystarczające i muszą zacząć żyć na własnych zasadach. Zbiegły więc do mojego ogrodu i w pętach leniwie sunącego już po ściółce bluszczu uwiły sobie prowizoryczne gniazdko. Szybko pojawiły się pierwsze jaja, które rodzice wysiadywały z ogromnym oddaniem i narażeniem na kapryśną pogodę. Bacznie obserwowałem te perypetie i do dziś jestem pod niesamowitym wrażeniem tej rodzicielskiej troski i miłości. W efekcie na świat przyszły dwa urocze, słodziutkie i cudne kurczątka. Przez kilkanaście dni dzielnie poznawały świat nieustannie krocząc za dumną matką. A teraz? Pewnie cała rodzina powróciła do macierzystego kurnika, wszak pierwsze jesienne przymrozki nie sprzyjają kontynuacji takiej przygody życia... 

Dzięki takim bohaterom w ogrodzie nigdy nie było i nie będzie nudno...

Z początkiem jesieni zawsze też świętuję urodziny mojego ukochanego jamnika, Rudiego. W tym roku skończył jedenaście lat, co się okazało dość problematycznym wiekiem... ze względu na hurtowe braki świeczek w kształcie jedynki! Był oczywiście tort z pasztecików, marchewek i smaczków, były oczywiście przytulasy, całusy i śpiewanie urodzinowych piosenek. Rudi jest jedyną istotką, która przy mnie pozostała, więc cały mój świat kręci się wokół jego długiego, pociesznego ryjka. Mógłby mi pożyć te sto lat...

Po zdmuchnięciu świeczek tort niemal od razu przepadł w starciu z apetytem starszawego głodomora. Ciężko było się oprzeć takim dobrociom ;)

Jesienne spacery po polach, chociaż mało wygodne i pełne grud błota na kaloszach, też mają swój urok. Płowiejące łany kukurydzy, porządnie zaorane pola po pszenicy i innych zbożach, niknące w oczach zielone gęstwiny przydrożnych drzewek i krzewów chyba najmocniej mi pokazują tę zmienność natury. Tam nic się nie ukryje, nawet kometa, którą od kilku zmierzchów oglądam na zachodnim nieboskłonie...

Pola za ogrodem, mimo że znam je już jak własną kieszeń, nieustannie zaskakują nowymi, jeszcze cudowniejszymi odsłonami.

Jak inaczej potwierdzić sens powiedzenia, że "po burzy...

...zawsze wychodzi słońce"?

Niech te kolory zostaną jak najdłużej. Nieustannie się nimi zachwycam...

Kometa C/2023 A3 (Tsuchinshan-ATLAS) będzie jeszcze widoczna do końca tygodnia. Może się uda uchwycić lepsze ujęcia... Mimo wszystko tegoroczne niebo powala na kolana swoimi siłami i niespodziankami!

Jesień to też oczywiście powrót na uczelnię po wakacyjnej przerwie. Od dwóch tygodni jestem już studentem szóstego, ostatniego roku kierunku lekarskiego. Powoli zaczynam się mierzyć z trudami tej ostatniej prostej i mimo przerażenia oraz niepewności co do przyszłych losów, to głęboko wierzę w powodzenie całej misji. Obecnie odbywam blok z chirurgii na oddziale neurochirurgii dziecięcej. I tak dni mijają na zapisach do planowych operacji, czy zdejmowaniu szwów oraz opatrunków młodym, ale jakże dzielnym pacjentom...

Na oddziale roi się od takich naklejek. Po tych wszystkich historiach pacjentów oddziału o niesfornych hulajnogach oraz motocyklach, coraz bardziej przekonuję się o konieczności zakładania kasku w sytuacjach w których jesteśmy narażeni na urazy czaszkowo-mózgowe. Bez względu na wiek nie można tego zaniedbywać, bo może to rodzić tragiczne konsekwencje...

Tak się rozpisałem, że o dwudniowej wycieczce na Łemkowszczyznę z końcówki września opowiem kolejnym razem. Może to i lepiej? W końcu takie wyjątkowe miejsca zasługują na osobną przestrzeń...

Krówkami pod Kostrzą się przywitałem, to żegnam się jeszcze jednym zdjęciem tej jakże fotogenicznej góry w Beskidzie Wyspowym.

Pozdrawiam serdecznie i do napisania! :)