Kikusiowi...

Przez ostatnie dwa lata z bólem serca pożegnałem kilka ważnych dla mnie istnień. Śmierć wyjątkowo często zaglądała w moje najbliższe otoczenie zabierając ku niebu obie babcie, przyszywanego dziadka, najukochańszą mamę, ale także zwierzaki bez których jeszcze nie tak dawno nie wyobrażałem sobie domowego ogniska. Trochę pożegnalnych wpisów wybrzmiało już tutaj ostatnio, ale głęboko wierzę, że ten będzie ostatnim na naprawdę długi czas...

Na chwilę przed świętami za, jak to się mawia, tęczowy most pomknął nasz kot Kikuś. 

Przez dwanaście lat Kikuś spełniał funkcję ogrodowego stróża, najbardziej fotogenicznego futrzaka w okolicy, a także niezawodnego przyjaciela, który za delikatne drapanie po grzbiecie dałby się pociąć. 

Na pierwszy rzut oka niepozorny, szaro-bury kot zaskarbiał sobie sympatię wszystkich, którzy choć raz mogli poobserwować jego wieczne leniuchowanie pomiędzy funkiami, na letnim soczystym trawniku, czy w różnych innych, czasem bardzo zaskakujących lokalizacjach. 

Mimo licznych prób nikomu nie udało się z Kikusia zrobić kanapowca, pierwiastek dzikości drzemiący w nim od urodzenia nigdy nie pozwalał mu się zniewolić pomiędzy domowymi kątami i ścianami. 

Pieszczoch z niego był wybitny, a model... jeszcze lepszy. Nigdy nie peszył się na widok obiektywu migającego przed pyszczkiem, a wręcz przeciwnie! Jego popisy przed kamerą i pozy, czasem wręcz gwiazdorskie, na długo zapiszą się w pamięci mojej, jak i mojego aparatu.

Kikuś zawsze dawał nam mnóstwo radości, pocieszności mógłby od niego się uczyć każdy. Razem z Rudim okrutnie tęsknimy za tym kikusiowym ADHD, którego nie sposób było przeoczyć w codziennym życiu. Jak nie trudno policzyć w domowym zaciszu pozostała już tylko nasza dwójka. Kruchy jest ten bieg codzienności, horyzont maluje się w pustych i samotnych barwach...

Kikuś był niezawodnym gospodarzem naszego ogrodu. Żadna rewelacja i rewolucja nie umknęła jego uwadze, nawet gdy kończyło się to odbitymi łapkami na gładziusieńkim, świeżo wylanym betonie na tarasie...

Jego akrobacje, zwłaszcza przekręcanie się z bok na bok, były największą atrakcją! Zabawy i zaczepki mogły trwać bez końca!

Nigdy nie było się pewnym w jakim zakamarku ogrodu spotka się Kikusia. Czasem dumnie ogłaszał się kotem karmnikowym, grillowym, szafkowym, schodkowym...

...ale i tak jego ulubioną czynnością były drzemki w przydomowych rabatach. Czasem potrafił się wtopić w tło lepiej niż niejeden dziki zwierzak!

Uwielbiał spędzać z nami leniwe popołudnia w ogrodzie...

...a my uwielbialiśmy spędzać czas w jego spokojnym, ale pełnym miłości towarzystwie.

Do zobaczenia, Kikuś!