Nad Czarnym Stawem w Puszczy Niepołomickiej

Witam! ;)

Słowem wstępu muszę przyznać, iż tworzenie tego wpisu zapamiętam na dość długo, ponieważ nigdy wcześniej jednego postu nie musiałem pisać dwukrotnie... Kilka chwil przed momentem, w którym piszę to zdanie, niemalże gotowy tekst o wyprawie rowerowej nad Czarny Staw został wyczyszczony bez możliwości jakiegokolwiek powrotu; dlaczego? też zadaję sobie to pytanie, sam nie klikałem niczego podejrzanego na klawiaturze, co opcjonalnie mogłoby skasować moje myśli przelane na wirtualne stronice Bloggera. Nie będę się nadmiernie żalić nad tym nieszczęściem, ale muszę przyznać, że wprowadzenie tak wadliwego interfejsu, który popsuł również i ten stary, poczciwy, to prawdziwy strzał w stopę twórców platformy...

Gdy sierpniowymi dniami niepodzielnie rządzą bezchmurne niebo z prawdziwie muskającym po twarzy słońcu, a także temperatura podchodząca pod trzydziestkę, to aż się prosi, by wyjąć z garażu rower i ruszyć nim w siną dal. Przyznam się bez bicia, że mimo nierzadkich chęci, sporadycznie korzystam z tego środka transportu, dlatego też takie okoliczności przyrody nie mogły przeminąć obojętnie. Samo ustalenie celu wyprawy przebiegło dość prędko, czemu się w sumie dziwię, bowiem tras w mojej okolicy, praktycznie w każdym kierunku świata, nie brakuje i jest w czym wybierać. Wtedy jednak myśl o Czarnym Stawie w Puszczy Niepołomickiej mignęła mi niemalże od razu, a że owa myśl okazała się jak najbardziej trafną, to już około godziny później rowerowe koła przekroczyły granicę puszczy za stacją kolejową w Kłaju.

Czarny Staw leży w pobliżu wschodniej ściany puszczy, nieobleganej tak mocno przez rzesze krakusów spragnionych świeżego, leśnego powietrza. Pod jego brzeg prowadzi mnóstwo prostych niczym szkolna linijka dróżek, asfaltowych lub kamienistych, ale dobrze ubitych, które w połączeniu z płaskim terenem pozbawionym zbędnych pagórków i przewyższeń, dają idealne warunki na wszelkie wyprawy, czy to piesze, czy to rowerowe. Dzięki temu, odcinek z Kłaja do Czarnego Stawu, liczący sobie w dużym uproszczeniu ponad połowę puszczy do pokonania, można bez większych kłopotów przejechać w 40 minut wliczając w to kilka krótkich postojów okraszonych nie byle jakimi widokami.

O Czarnym Stawie można by mówić długo i jeszcze trochę... Dotychczas Puszcza Niepołomicka kojarzyła mi się głównie jako chaotyczna mieszanina mieszczuchów kroczących po starannie udeptanych ścieżkach nieopodal parkingów przy drodze na Niepołomice oraz kąsających gdzie popadnie komarzych rojów, zakryta sosnowym płaszczem. Teraz, myśląc o tych paru chwilach spędzonych przy brzegach tego największego puszczańskiego akwenu, wyłania mi się obraz pełen spokoju, beztroski o który Matka Natura dba jak tylko może.

Skrawek wody skryty pośrodku królestwa czerwieniejącej się w bladej poświacie dnia brusznicy, gdzie nawet sosna zwyczajna, no właśnie... zwyczajna, przykuwa każde oko, zatrzymuje każdą myśl...

...skromne zwierciadełko starannie oprawione w ciemnozieloną ramę, w którego tafli bezwstydnie przeglądają się smukłe brzózki i sosenki, ważki i nartniki...

...lśniące oczko zamknięte w niby niepozornej ścieżynce, skrywającej w sobie niemałe pokłady uroku i tajemniczości...

...takie momenty pomagają otworzyć duszę na to, co w szarej codzienności wydaje się być czymś nieuchwytnym. Puszcza Niepołomicka potrafić zachwycić, więc jeśli ktoś spędza lub zamierza spędzić czas w Małopolsce, to ten punkt trzeba obowiązkowo zaliczyć.

Pozdrawiam serdecznie, życzę udanej niedzieli i do napisania! :)