Jesienny czas literacki

Witajcie!
Ostatnio, wzięło mnie na literaturę. Nie na czytanie bo czytać - czytam bardzo dużo, ale na jej tworzenie.
Jesienna nostalgia i smutek z powodu nagości i szarugi na polu zainspirował mnie do napisania wiersza, który Wam zaprezentuję. Jest to po prostu splot mych myśli i nie miejcie mi za złe, że jest jakiś zły. Jest to mój pierwszy taki wiersz i wyraża mnie.

Brak nam liści, brak nam nas

Jesień swe ostatnie kręgi zatacza

i odpłynie w siną dal.

Każde drzewo głośno rozpacza,

bo straciło liści piękny szal.

Jedynie te iglaste mają zielone pokrycie,

chociaż modrzew też stracił ubranie swe.

Płacze przez to rzewnymi łzami skrycie,

bo nagi będzie patrzył na podwórze Twe.

Smutek i zaduma - listopadowy to znak,

brąz i czerń ukazują swoje oblicze.

Jednak zniknie szybko ten wrak,

tyle tych zmian, że ich nie zliczę.

A dopiero było lato,

i przyjemne odgłosy kłosów.

Świat się zmienia - mówi tato, 

nawet huk tajemnych sów.

My tak samo - jesteśmy zmienni,

jak ten cudowny, buczynowy las.

Raz żywi, raz senni.

BRAK NAM LIŚCI, BRAK NAM NAS.

I mogłoby to być wszystko, ale postanowiłem... napisać książkę, dokładniej powieść. Ale kiedy skończę... nie wiem. Mało mam czasu, więc raczej nie szybko. Ale się spróbuję. Zobaczę, czy dałbym radę zrobić coś takiego. Mam już ogólny zarys, ale jeśli macie z tym jakieś doświadczenia, to dajcie mi jakieś rady. :)

A tu takie zdjęcia jesiennego wschodu Słońca. Zima zbliża się nieubłaganie! :)

Pozdrawiam Was i do zobaczenia! :)