Carpe diem letnią porą

Witam!

Nie ukrywam, że całkiem lubię ten moment w którym po dłuższym czasie mogę odłożyć na bok wszystkie medyczne książki i pozachwycać się urokami otaczającego mnie świata, i to w tym najlepszym, bo letnim wydaniu. Sentencja Horacego "carpe diem"... niby taka banalna, tak już wyświechtana, moim zdaniem wciąż niesie za sobą ogromny przekaz, którego ponadczasowość potrafi przebić każdy mur, nawet ten najgrubszy. W czasach nam obecnych zyskuje ona nawet kolejną młodość. Zabiegana, napięta jak plandeka na żuku codzienność mocno ogranicza nam doświadczenia radości z krótkich, pozornie nic nieznaczących chwil, czy najzwyklejszego uśmiechu nad małymi błahostkami. Pozytywne emocje nic nie kosztują, a ich wkład w naszą egzystencję bywa bezcenny. Warto zatem pamiętać i czerpać z mocy tych dwóch krótkich, łacińskich słów...

A jak wygląda moje obecne carpe diem?

W domowym zaciszu nie brakuje ciepła, kolorów oraz poczucia prawdziwego błogostanu, niezależnie od pogody i tegorocznych letnich kaprysów...

W zeszłym roku wspominałem Wam o swoim pierwszym w życiu spotkaniu z tym przepięknym jegomościem, paziem żeglarzem. Widocznie moje budleje spodobały się tym motylom, bo tego lata nie ma dnia abym ów żeglarza, a nawet wielu żeglarzy, nie uświadczył w swoim polu widzenia.

Budleje, hortensje, liliowce, a w donicach rządzą supertunie. Na tę biało-różową kępę mógłbym się patrzeć godzinami...

Kuchenny blat pomaga mi ostatnio w nauce plecenia idealnego warkocza z ciasta drożdżowego. Chałka przepełniona aromatami wanilii, lawendy, cytrusów, tonki oraz nieskąpej ilości kruszonki zasługuje na wyjątkowe traktowanie...

...aby potem można było komponować takie śniadania. W cieniu ogromnej hortensji, której możliwości pokazywałem Wam w zeszłym roku, wszystko smakuje najlepiej.

A co do takiego śniadania? Co do podpieczonej na maśle chałki z kleksem kwaśnej śmietany, syropu z kwiatów czarnego bzu oraz borówkami? Kawa albo matcha do której ostatnio znów się przekonuję. A jeśli dodatkowo trafi się kostka lodu w kształcie jamnika... to jestem w niebie, nie siódmym, a co najmniej ósmym.

Po drodze zbieram jakże ostatnio pożądane na rynku poziomki...

...wyczekuję kolejnych czarnych ostrężnic...

...a także odkrywam pierwsze podgrzybkowe stanowiska pod moimi sosenkami. Niestety pierwszy rzut okazał się być w całości robaczywy, więc nici z grzybowego sosu...

Z początkiem sierpnia na nieboskłonie pojawiły się charakterystyczne bocianie akrobacje, a powietrze zaczął przecinać głośny oraz częsty klekot. Zapowiada się, że tym razem na Bartłomieja po naszych skarbach nie pozostanie żaden ślad...

Pola za domem są dla mnie od zawsze namiastką prawdziwej sielanki oraz wolności. Letnie spacery tamtejszymi dróżkami kocham nad życie.

Kilka kilometrów wędrówki w takich okolicznościach przyrody potrafią być lekiem na całe zło...

Dzika ałycza przy jednej z polnych ścieżek, którą już zapewne znacie z przeszłych wpisów, obrodziła jak nigdy. Tysiące złocistych kuleczek, które z powodzeniem gną gałęzie ku samej ziemi, tylko czekają, by wpaść jak śliwka w kompot (dosłownie i w przenośni!).

W tym roku brakowało i brakuje mi ogromnych pól kwitnącego rzepaku oraz słoneczników, więc purpurowe dywany krwawnicy pospolitej na podmokłych łąkach muszą mi wystarczyć. Co nie oznacza, że nie prezentują się zjawiskowo!

Skoro pierwsze grzyby pojawiły się w moim ogrodzie, to musiałem również poczynić pierwszy konkretniejszy spacer w pobliskim lesie. Zeszłą jesienią hojnie obdarowywał mnie prawdziwkami oraz maślakami, ale na ten moment muszę jeszcze uzbroić się w anielską cierpliwość. Pojedyncze podgrzybki ze ściółki nie zaspokoiły mojej duszy grzybiarza.

Grzybów u nas jeszcze jak na lekarstwo, może to jego sprawka? Gad to czy płaz? Wąż to czy jaszczurka? Może wiecie?

Po kilku długich miesiącach, w pewne przyjemne lipcowe popołudnie, znów udało mi się zawitać do Wał-Rudy na pielgrzymowanie u błogosławionej Karoliny. Tradycyjnie już maszerowałem wspólnie z Basią z bloga "Pięć pór roku". Te chwile są dla mnie źródłem ogromnej radości.

Oczywiście nie mogło zabraknąć wspólnego zdjęcia po tych 10 miesiącach...

Nie zabrakło także chwil wzruszenia oraz ogromnej wdzięczności. Taki prezent od Basi, obraz mojego ukochanego Beskidu Wyspowego, rozłożył mnie na łopatki. Za tę dobroć i przyjaźń będę dziękować do końca swojego życia... Jeszcze raz pięknie dziękuję, Basiu!

Moim carpe diem są także wędrówki po wspomnianym Beskidzie Wyspowym. Ale o tym już wiecie doskonale...

Ostatnio udało mi się nawet dotrzeć na dni naszej gminy, a dokładniej na wieczorny koncert zespołu IRA. Tłumy, hałasy, oślepiające światła, czyli wszystko to co prawdziwy koncert ubóstwia, ja wręcz nie znoszę. Nie ma się co więc dziwić, że ów koncert był moim pierwszym od mniej więcej 10 lat. Muszę jednak przyznać, że zabawa się nawet udała, a śpiewanie z Arturem Gadowskim jego największych hitów okazało się być niezwykłym doświadczeniem. Zwłaszcza że w dzisiejszych czasach prawdziwej muzyki, takiej płynącej wprost z artystycznego serca, już prawie nie ma...

O takim oddaniu się chwili pamiętałem i pamiętam chyba zawsze. Podczas ostatniej sesji na studiach, zdecydowanie najbardziej wymagającej oraz wyczerpującej, te krótkie momenty wytchnienia, nakierowania myśli i uwagi w zupełnie innym kierunku ładowały moją życiową energię do dalszego działania jak nic innego. Przechadzki po ogrodzie, spacery polnymi dróżkami o zachodzie słońca, przejażdżki samochodem, próbowanie różnych przepisów w kuchennym zaciszu... taka poboczna przestrzeń daje naprawdę wiele i pomaga przetrwać trudy danej nam rzeczywistości.

Zostawiam Was z jeszcze jednym akcentem letniego carpe diem... Pieczone wieczór wcześniej cebularz oraz jagodowe ciastka, do tego kawa oraz polna cisza kilka minut po 6:00 rano. Tę chwilę zapamiętam na naprawdę długo i... muszę ją czym prędzej powtórzyć.

Pozdrawiam serdecznie i do napisania! :)