Tam niegdyś biło serce wsi...

Na granicy

czując kurz bijący o ciekawskie nogawki

słysząc błahe operetki zakochanych wilg

widząc najbielsze szaty na drzewnych szkieletach

odrywam się od ciężkiej ziemi

chcę ulecieć ku puchom nieba

by w siódmych rozkoszach przeżyć renesans

i nie myśleć o zgubnych nadziejach

których marności pogrzebały rzesze istnień

carpe...

czy wciąż śnisz?

W takich okolicznościach przyrody mógłbym tylko śnić...

Witam!

Chwilę mnie tutaj nie było i gdyby nie zrządzenie pewnego losu, to ta przerwa potrwałaby nieco dłużej. Nie lubię pisać na siłę, zwłaszcza kiedy dookoła nic ciekawszego się nie dzieje. Wiosna pomału rozkwita, ale że czyni to z naciskiem na to środkowe słowo, to wpis o kwiatowych impresjach musi jeszcze trochę poczekać na swoje pięć minut. Majowa pora, po uciążliwym egzaminie z psychiatrii oraz poświęceniu odrestaurowanej kapliczki z 1899 roku, którą postawił mój prapradziadek, powinna skutecznie uprzątnąć kurze z blogowych półek. 

Delikatne pomruki leniwego nurtu i pełne nadziei trele zmęczonych po dalekich podróżach ptasich wędrowców potrafią zahipnotyzować.

Pierwsze wiosenne spacery po najbliższej okolicy uświadomiły mnie, że z pamięci wędrowca całkowicie wyparłem jedno z miejsc, które na dobrą sprawę ukształtowało mnóstwo wspomnień z okresu beztroskiego dzieciństwa. Tym miejscem jest Podskale, niewielki lasek ciągnący się nieopodal zachodnich krańców wsi. Oddziela on zespół dworski powstały w pierwszej połowie ubiegłego stulecia od niekończących się hektarów pól uprawnych, których uroki widzieliście tutaj już dziesiątki razy. 

Przez Podskale wije się wygodna ścieżka, której urok bije wielu na głowę.

Serce Podskala stanowi głęboka dolinka Potoku Gnojnego, rzeczki dzielącej całą wieś na dwie niemal równe części. Jej leniwy nurt upodobały sobie szczególnie bobry, które chętnie stawiają godne podziwu tamy, a z nadrzecznych drzew robią trwałe, naturalne pomosty. Znam i doskonale pamiętam także historie przeszłych pokoleń o rakach, żółwiach i rybim bogactwie w tamtejszych wodach. Teraz jednak to już tylko baśniowo wręcz brzmiące wspomnienie...

Bobry nie grzeszą swoją nieśmiałością!

Miejscowa ludność obecnie nie wykorzystuje walorów tego miejsca, chociaż niegdyś tętniło ono życiem. Jeszcze 30-40 lat temu czerwcowe, najkrótsze noce gromadziły tam rzesze na hucznych sobótkach, a leniwie płynące, wakacyjne dni zwoływały młodzież na pełną wrażeń grę w podchody. Strome zbocze opadające w kierunku niewielkiej i otoczonej zewsząd podszytem polanki działało wówczas niczym wspaniałomyślny grecki amfiteatr. Po latach dzika miejscówka przeszła w posiadanie wszędobylskich lisów oraz zająców.

Te zarośla z prawej strony kryją w sobie setki, jak nie tysiące wspomnień... Wspomnień pełnych ludzkich rozmów, niekończących się śmiechów i radości z małych rzeczy. Czy kiedyś to powróci?

Pobliski dwór z 1935 roku też ma swoje lata świetności za sobą. Staw wchodzący w skład zespołu dworskiego służył dawniej za letnie kąpielisko oraz zimowe lodowisko. Sielankowe kadry z poprzedniej epoki powstawały tam samoistnie, a wspomnienia niezamożnej, ale zadowolonej z wiejskiego życia ludności budowały wręcz legendę. Obecnie okolice dworu nie są dostępne dla zwykłych śmiertelników. Należą one do prywatnych właścicieli, a z roku na rok dawny blask i pamięć o tym miejscu bezpowrotnie niknie. 

Dworski staw należy teraz do dzikiego ptactwa. Ta sporawa tafla często gości krzyżówki, nurogęsi, czy pary majestatycznych łabędzi, a na coraz mocniej zarastających trzciną brzegach można spotkać czatujące czaple: siwą, ale także i białą...

Szkoda, że nie zdążyłem na własnej skórze przekonać się o pełnej sile drzemiącej w tym miejscu. Ale może kiedyś historia zatoczy koło? Nie miałbym nic przeciwko! Mi Podskale kojarzy się głównie ze spacerami z najstarszym bratem, który przy nadarzającej się okazji zawsze przybliżał te wszystkie historie z lat 80. i 90. budząc w mojej jeszcze małej głowie ogromne pokłady wyobraźni. Nie mógłbym też nie wspomnieć o wyprawach na Podskale z moim serdecznym sąsiadem, a zarazem dziadkiem najlepszej przyjaciółki z dzieciństwa. Po koszeniu trawy w ogrodzie ścinki pakowaliśmy na ogromną taczkę i sunęliśmy nią wprost ku leśnej dolince. Ach... warto wspominać.

Polny i leśny świat uzupełnia się tam perfekcyjnie.

A na Podskale dotarłem od strony pól oczywiście. Ich piękno zachwyca mnie zawsze...

Kolorów zdecydowanie nie brakuje. Śliwy, niczym panny młode, brylują na polnych salonach.

Polne fiołki zdecydowanie pokonują swoimi rozmiarami te ogrodowe...

Wiosno, tęskniłem!

Żegnam się ukończonym już kolażem z widokiem na polną mirabelkę. Jedno miejsce, cztery pory roku i setki, jak nie tysiące wspomnień...

Pozdrawiam serdecznie i do napisania! ;)