Siedem lat temu wszystko się zaczęło...

Witam bardzo serdecznie!
Wszyscy blogowi twórcy mają w przeciągu 365 dni roku jeden taki, w którym świętują urodziny, takie trochę własne, trochę nie, bo swojego bloga. Starzy bywalcy z dobrą pamięcią do dat pewnie już wiedzą, przypuszczają, iż dziś takowy dzień obchodzę ja... po raz siódmy...

Każda kolejna rocznica, każde kolejne zatoczone koło czasu przynosi nowe myśli, zaskoczenia, odczucia, tak więc z tej okazji pozwólcie, że postaram się Wam przytoczyć jakieś ich teraźniejsze, większe strzępki...

Niechaj ten urodzinowy post będzie przepełniony wczesnowiosenną zielenią oraz błękitem...

Zakładając tę stronę, na której w tym momencie gościcie, byłem późnawym szóstoklasistą, który przygotowywał się do przedostatniego, bądź ostatniego etapu olimpiady humanistycznej, a w sferze marzeń dominowało bycie kiedyś tam dziennikarzem. W tamtym momencie miałem już maleńkie, nieśmiało kiełkujące blogowe doświadczenie, gdyż wcześniej coś już w blogosferze skrobałem, jakiś infantylny projekt z którego szybko zrezygnowałem. Jak pewnie dobrze wiecie, najsampierw całą stronę oraz uwagę poświęciłem swojej największej wówczas pasji, czyli ornitologii.
Wraz z upływem lat ptaki i zamiłowanie do nich poszły nieco w odstawkę, zacząłem tworzyć bardziej ogólne treści, podróżnicze, ogrodowe, poetyckie, ale też takie najzwyklejsze o mojej ziemskiej wędrówce. Blog stał się niejako uzewnętrznieniem mojej duszy, emocji, uczuć, ale także przygód i innych przyziemnych spraw. Po drodze też zaplątał się inny blog, kulinarny, który jednak prędko został zastąpiony przez niemały kruczoczarny kołozeszyt, przepiśnik, uzupełniający w tym momencie jedną z moich półek nad drewnianym biurkiem.
Dzisiaj, siedem lat później od pierwszych liter tutaj napisanych, 227 wpisów wstecz, jestem pierwszorocznym studentem medycyny na Jagiellońskim, przy dobrych wiatrach za jakieś kilka lat zostanę panem doktorem... Gdy tak teraz sobie myślę, to ten dwunastolatek z początku historii na pewno nie marzył nawet w największych snach o tym, jak długą, jak piękną dla niego i jak przewrotną opowieść zaczyna kreować.

Odkąd tu tworzę, moim celem numer jeden jest niewątpliwie umieszczanie za każdym razem, za każdym wpisem niewielkiej, ale trwałej cząstki samego siebie. Mimo dość gęstej wzlotowo-upadkowej sinusoidy, mogę bez wahania powiedzieć, że owy cel realizuję, że kuźnia z której to od czasu do czasu wylatują kolejne wpisy stanowi oazę mej wewnętrznej radości oraz siedlisko duszy. Teraz, gdy też troszeczkę wydoroślałem i zacząłem prawdziwie doceniać mojego bloga, mogę też Wam podziękować, drodzy czytelnicy, za to, że chcecie dążyć tymi tu blogowymi ścieżkami, że zawsze dostaję od Was masę ciepłych, miłych komentarzy, pełnych siły, uśmiechu; to właśnie dzięki Wam moja satysfakcja z tego, co do tej pory wykreowałem może nazwać się kompletną.

Jeśli chodzi o statystyki, to już przy okazji pierwszego dnia 2020 roku mówiłem, iż był to rok przełomowy... ponad dwustu obserwatorów, przekroczone sto tysięcy wejść, prawie pięć tysięcy komentarzy pod postami, wizyty z przeróżnych zakątków świata... teraz mogę jedynie z całego serca Wam po prostu jeszcze raz za to wszystko podziękować.

Siedem lat już za tym blogiem, ale też i za mną... A co zatem będzie za kolejne siedem? Czas pokaże...

Kończąc urodzinowy wpis, mam do Was małą prośbę... Napiszcie proszę poniżej, tylko szczerze, kilka słów o zaletach, wadach lub i o tym, i o tym, mojej blogowej twórczości, co sądzicie o "Świecie z mojej perspektywy", o jakichś wspomnieniach związanych z moim blogiem... co Wam dusza nakaże napisać, napiszcie, za każde słowo będę ogromnie wdzięczny...

Pozdrawiam Was bardzo serdecznie i do napisania! 😉😊