Trzynaście przedwiośni tutaj...

Witam!

Siódmy dzień marca chyba już na zawsze wbił się w moją głowę jako moment małego świętowania, podsumowań i utrwalania wdzięczności za dobro ludzi zza szklanego ekranu. Blog, który właśnie czytacie, stał się dumnym trzynastolatkiem. Mógłbym rzec, że kwitnie w pełni swej nastoletniości, ale czy wypada uosabiać wirtualne przestrzenie? Na to pytanie odpowiedzcie już sobie sami, drodzy Czytelnicy. 

Każda blogowa rocznica zbiega się z pierwszymi podrygami przedwiośnia, które niczym najdostojniejszy spiker obwieszcza rychły koniec mrozów, krótkich dni i szaroburych krajobrazów. W tym roku ta zapowiedź nabrała wyjątkowo mocnych rumieńców. A ja z nich korzystam ile wlezie! Słów zbyt wiele ani rewelacji tym razem nie przedstawię, bo i w moim życiu nie za wiele się aktualnie dzieje. Mam jednak nadzieję, że ten mały bukiecik przedwiosennych fotografii zrekompensuje tę lakoniczność i żołnierkę z prawdziwego zdarzenia.

Królowymi przedwiośnia są niewątpliwie te śnieżnobiałe, nieco fikuśne główki przebiśniegów. W tym roku nie zdążyły przebić śnieżnej tafli, ale i tak wywiązują się ze swojej roli zwiastunek pięknych dni.

Ostatnio odkryłem, że tego bloga prowadzę dosłownie przez większość swojego życia. Moje narodziny i pierwszy wpis tutaj dzieli 4622 dni, zaś te pełnych trzynaście lat blogowania dają łącznie dni 4748! Przyznam się bez bicia, że ta statystyka mnie nieco oszołomiła, zwłaszcza że ja też już nie jestem takim młodzieniaszkiem na jakiego mogłoby się zdawać. 

Obok wspomnianych przebiśniegów, czy krokusów, jako pierwsze z zimowego snu budzą się niskie, ale gęste krzewinki derenia. Jego złote kuleczki chłoną każdy promyk jeszcze nisko szybującego nad horyzontem słonka. Takie to pierwsze ogrodowe malunki...

Moje blogowe półki, które dźwigają ciężar niemal czterystu spotkań, otworzyły się przez ten czas pół miliona razy. Nieco ponad 9000 razy ktoś postanowił pozostawić swój ślad w postaci komentarza. A to wszystko z grubo ponad 100 państw z całego świata. Jestem umysłem raczej ścisłym, więc wszelkie cyferki ekspresowo podnoszą moje poziomy endorfiny aż po sufit. Może ktoś machnie ręką twierdząc że to nic, ale we mnie te statystyki malują nieśmiały uśmiech na twarzy. Aż ciepło na sercu się robi, że to miejsce nie niknie w zapomnieniu i obojętności...

Przedwiośnie to także czas powrotów w mój ukochany Beskid Wyspowy. Pod koniec lutego minęły znowu dwa lata od początku tej wspaniałej przyjaźni... Czy ją także dosięgnie kiedyś trzynastka? Oby!

Moją największą wygraną w tej blogowej historii są jednak przyjaźnie, które zawarłem z innymi twórcami. Ich dobro, bezinteresowność, chęć niesienia pomocy i dosłownie lawina miłych, pokrzepiających słów na zawsze pozostaną w moim sercu. Nie muszę ukrywać, że mam wspaniałych czytelników. To właśnie dzięki Wam wiem, że jestem w możliwie najlepszym miejscu, a blog będzie trwał dalej i dalej. Dziękuję!

Przedwiosenne widoki z wieży widokowej na Skiełku oczarowały mnie i moją sąsiadkę, która dzielnie znosiła wszystkie trudy wędrówki. Zielony szlak z Łukowicy wylał z nas trochę potu, ale dla takiego finiszu można się poświęcić.

I tak o to kolejne przedwiośnie spędzam między innymi tutaj. Klecę krótki wpis przeplatany pięknościami Matki Natury i cieszę się tym jak małe dziecko z nowej zabawki, czy cukierka. W tym przypadku nie ma mowy o pechowości liczby trzynaście. Z roku na rok czuję coraz mocniejszą więź z tym blogowym pamiętnikiem. Czasami lubię wrócić do starych postów i tak najzwyczajniej w świecie powspominać. O cenniejszą i trwalszą pamiątkę z przeszłej codzienności niezwykle trudno...

Cykl praca-dom nie pozwala mi na co dzień na wiele odskoczni, ale, jak już pewnie doskonale wiecie, chwytam każdy najmniejszy moment i staram się z niego wyciągać najlepsze kąski. Nadchodząca wiosna z pewnością przyniesie więcej okazji, by się do Was znów odezwać...

Tym razem siódmy dzień marca minął na pierwszych pozimowych porządkach. Grabie, miotły, łopaty w dłoń i nic tylko zasuwać. W dotychczas zawalone pokładami butwiejących liści rabatki i trawnik udało się tchnąć nowe życie. Kolejny kolorowy rozdział, pełen ciepła, kwiatów i soczystej zieleni już tuż tuż! 

Sobotni, przedwiosenny dzień minął także pod znakiem drugiego wywieszonego prania na zewnątrz oraz jednego z pierwszych obiadów zjedzonych na łonie budzącej się do życia natury. Na sałatkę Jennifer Aniston trafiłem przypadkiem przeglądając któregoś wieczoru media społecznościowe. Połączenie komosy ryżowej, orzechów, ogórka, cebuli czerwonej, fety i oliwy z sokiem z cytryny oczarowało mnie od pierwszego przegryzienia. Człowiek cały czas odkrywa nowe i nieustannie się tym nowym pozytywnie zaskakuje...

Wiosno, przybywaj!

Pozdrawiam serdecznie i do napisania :)